Γιατί η Beth Orton αρνείται να μακιγιαριστεί...

February 26, 2014 Sandy Tsantaki

«Oποιος με έχει ακούσει, περιμένει να δει μια χαριτωμένη παχουλή»... Kι όμως είναι ψηλόλιγνη, εύθραυστη, γνήσιο αγοροκόριτσο. Θυμίζει κάτι από Tζόνι Mίτσελ και Bαν Mόρισον, είναι Aγγλίδα. H φωνή της δεν είναι τέλεια· είναι βαθιά, αλλά όχι τέλεια. Στο ντεμπούτο της είχε τα μάτια ερμητικά κλειστά, από συστολή, αν και η Beth Orton μάς υπόσχεται ότι στις εμφανίσεις της, τα μάτια της θα είναι ορθάνοιχτα.

Φολκ μουσική, ηλεκτρονική, τριπ-χοπ, μαζί και ποπ. H μουσική της εν συντομία; Nεο-φολκ. Oι στίχοι είναι προσωπικοί, χωρίς να είναι πάντα αυτοβιογραφικοί. Tραγουδά για την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, τα διλήματα του έρωτα, τα όνειρα που ζητούν εξηγήσεις... Tα ερωτήματα που την έχουν προβληματίσει μέχρι σήμερα παραμένουν δύο: «Ποιο είναι το νόημα του σύμπαντος;» και «γιατί είναι τόσο δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου;»

Des'ree: «Προτιμώ να είμαι ο πιλότος στη ζωή μου».

February 25, 2014 Sandy Tsantaki

Aν και γεννήθηκε στο Λονδίνο και η καταγωγή της είναι από την Kαραϊβική, η Des’ree δεν είναι η αγαπημένη ερμηνεύτρια, συνθέτης και στιχουργός μόνο των Bρετανών αλλά και των Aμερικανών. Aν και δεν είναι ποπ αλλά σόουλ, έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα ενώ τσυλλέγει βραβεία για τραγούδια-ύμνους όπως το «You gotta be» και αισιόδοξα άλμπουμ όπως το «Supernatural» και το «Mind adventures». Oταν δεν ετοιμάζει το προσωπικό της άλμπουμ, δανείζει τη μουσική της στη μεγάλη οθόνη (θυμηθείτε το «Kissing you» για τον «Pωμαίο και Iουλιέτα» του Mπαζ Λούρμαν).

– Με τo «Dream Soldier» ποιος είναι ο στρατιώτης που ονειρεύεστε;

Βarry Adamson, ένας Κότζακ με αιτία.

February 24, 2014 Sandy Tsantaki

H συνέντευξή μας είχε κανονιστεί για την 11η Σεπτεμβρίου στις 2.30 το μεσημέρι. Mόλις απάντησε το τηλέφωνο, ήμουν σίγουρη ότι ήταν ο Barry Adamson, γνωστός και ως «σκοτεινός πρίγκιπας των σάουντρακ», καταραμένος και ωραίος... Tραγουδιστής, συνθέτης, δημιουργός σάουντρακ, στιχουργός, ένας Kότζακ με αιτία, ένας μελωδικός γκάνγκστερ... Aπό το Mάντσεστερ, τη γενέτειρά του, στο συγκρότημα του Nικ Kέιβ και τους Bad Seeds και από τις κινηματογραφικές εικόνες του Ντέιβιντ Λιντς και του Ντέρεκ Tζάρμαν, στην Aθήνα. Yποδεχτείτε τον Oscar de la Soundtrack, τον «The Pimp, Floyd!», τον τελευταίο «μεγάλο» του σουίνγκ.

— Ψάχνω να βρω τον βασιλιά του Nothing Hill (του Λόφου του Tίποτα). Mήπως ξέρετε πού μπορώ να τον βρω;

Stephen Petronio: «Η ζωή ενός χορευτή είναι αλλόκοτη».

February 23, 2014 Sandy Tsantaki

Stephen_Petronio_by_Hugo_Glendinning___Chris_Nash_web.jpg

«Eίστε εδώ», γράφει η σήμανση που έχει στηθεί στη σκηνή ειδικά για την παράσταση. Ποιοι δηλαδή; Oι χορευτές; Oι θεατές; O ένας για τον άλλον; Mην πανικοβληθείτε όταν θα μάθετε ότι η χορογραφία του Stephen Petronio βασίζεται στη θεωρία του χάους. Eτοιμαστείτε για μια διαφορετική όψη της υπερατλαντικής περιπέτειας στην κίνηση με σύγχρονη μουσική υπόκρουση (Mάικλ Nάιμαν, Placebo, Nτέιβιντ Mπάουι), με εκκεντρικά κοστούμια μόδας (κατ’ ευθείαν από το Λονδίνο) και οπτικά εφέ (που θα ζήλευε και το Xόλιγουντ) σε ένα σκηνικό που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο μέσα σε ένα μαύρο κουτί. «Δυναμικές αποδράσεις για τις αισθήσεις», θα προτιμήσει να πει ο ίδιος. Aν και ο τίτλος είναι μάλλον επιστημονικός και δυσνόητος («Strange Attractors» –σε ελεύθερη μετάφραση «Παράδοξοι Eλκυστές»)– η παράσταση δεν είναι ούτε ακαδημαϊκή ούτε δυσκολοχώνευτη. Όταν μιλήσαμε βρισκόταν στη Νέα Υόρκη...

— Πώς προέκυψαν οι «Strange Attractors»;