ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ...

Ιανουάριος είναι…

• Να (επιμένεις να) φοράς κοντομάνικο μέσα στον χειμώνα. Με κασκόλ και γάντια.

• Να ανεβάζεις την κουκούλα για να ακούσεις μουσική ακόμη πιο δυνατά. Και να κρυφτείς. Πρώτα από τον εαυτό σου.

• Να θυμίζεις στον εαυτό σου εμμονικά όλα όσα θα ήθελες να αλλάξεις. Όχι σαν resolutions πλέον. Αλλά σαν καθημερινές υπενθυμίσεις.

• Να περπατάς κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Στην Ελλάδα ζούμε. Σπανίως βρέχει, δεν κάνει κρύο, η πρωινή βόλτα στη γειτονιά κάνει θαύματα.

• Να πηγαίνεις στο κέντρο για να ανακαλύψεις κάθε φορά και κάτι καινούργιο. Μια διαδρομή, ένα μονοπάτι, μια βιτρίνα, μια κούπα ζεστή σοκολάτα bitter, ένα πατάρι, έναν θησαυρό, έναν φίλο που είχες να δεις χρόνια στο δρόμο για μια σφιχτή αγκαλιά.

• Να ψάχνεις το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή.

• Να βγάζεις αστείες selfies μπροστά σε γκράφιτι για χρώμα στην καρδιά.

• Ιανουάριος είναι ο μήνας που όλα μπορούν να συμβούν. Από την αρχή. Αρκεί να υπάρχουν χρώματα. 10.000 βήματα. Χορός, πιλάτες, τζίντζερ, φιλιά, αγκαλιές, φίλοι, μουσική, καινούργια και παλιά, ξεχασμένα τραγούδια, αβοκάντο, ευχές στο φακελάκι του τσαγιού. «Τalk to your soul in your imagination.» Ιανουάριος είναι. Μια ευχή σε καυτό νερό.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΕΙΝΑΙ…

• Γενέθλια είναι…

• Nα ακούς ξανά και ξανά την ίδια ιστορία από την μαμά σου, με κάθε λεπτομέρεια, για τη στιγμή που γεννήθηκες. «Ήταν δίσεκτο έτος, μεσάνυχτα, αν δεν γεννιόσουνα λίγο μετά τις 12, θα είχες γενέθλια κάθε …τέσσερα χρόνια.»

• Nα μελαγχολείς, να χαμογελάς, να κλαις και να γελάς. Να νιώθεις ευγνωμοσύνη. Να ζεις με ευγνωμοσύνη.

• Να σε θυμούνται όλοι όσοι αγαπάς. Κι ας έχετε χαθεί, κι ας έχετε καιρό να μιλήσετε.

• Να δέχεσαι ευχές, αληθινές ευχές, από καρδιάς. Περισσότερα τηλεφωνήματα, περισσότερες λέξεις με ουσία, λιγότερα emoticons, emojis, emotionless copy-paste.

• Να κάνεις απολογισμό ζωής σε rewind και fast forward. Τα καλύτερα μου γενέθλια μέχρι σήμερα ήταν… Fill in the blank.

• Να θέλεις να χορέψεις σα να μην υπάρχει αύριο (στο σαλόνι), να τραγουδήσεις δυνατά karaoke (μέχρι να κλείσει η φωνή σου), να φας σουφλέ (σοκολάτα) στον Σπύρο & Βασίλη με ζεστή σοκολάτα σος, κορμό (σοκολάτα) (της μαμάς), τούρτα Vegan σοκολάτα από το ζαχαροπλαστείο Φύσις, τούρτα Oreο από την Κυβέλη, πάστα φλόρα, τρουφάκια, πουράκια σοκολάτα από την Καμέλια, με κεράκια σε όλα, χρωματιστά, λευκά, ροζ, γαλάζια, εμμονικά, από εκείνα που σβήνουν και σε δευτερόλεπτα ανάβουν ξανά. Να ζήσεις Σαντούλα, Σαντάκι, Μπουμπούκι, και χρόνια πολλά…

• Να γράφεις σε μια λίστα τους πιο αγαπημένους σου ανθρώπους, από το σχολείο, και ίσως πιο παλιά, τα σχολεία που άλλαξες, από το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο, και αργότερα το πανεπιστήμιο, την πρώτη σου δουλειά,  τότε που συνάντησες ανθρώπους που έγιναν οικογένεια, και μετά χάθηκαν. Μπορεί και όχι. Και τις επόμενες συνεργασίες, σε καινούργια γραφεία, με ανθρώπους που έγιναν νέα μέλη της παρέας, τους νέους φίλους, τους γονείς των φίλων των παιδιών σου, και φυσικά, τα παιδιά σου, τους φίλους τους, την αδερφή σου, τους δικούς της φίλους, και τους γονείς σου, με τους δικούς τους φίλους, και να ονειρεύεσαι ένα μεγάλο πάρτι, στον κήπο, με χάρτινα καπέλα, μπαλόνια στα δέντρα, μουσική, ένα ατέλειωτο πικνίκ, με ένα μουσικό πακέτο για όλους, τυλιγμένο με χαρτί εφημερίδας και σελίδες περιοδικών, με τη μουσική να σταματά και να ξαναρχίζει και να είμαστε όλοι καθισμένοι στο γρασίδι, σε έναν κύκλο. Από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου.

• Γενέθλια στο σήμερα που όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Να νιώθεις ευγνώμων για κάθε λεπτό. Πέρασε; Θα περάσει; Θα περάσει κι αυτό. Και θα έρθει ξανά η Παγκόσμια Ημέρα Ζουλήγματος. Και Αγκαλιάς. Μέχρι τα επόμενα γενέθλια. Γενέθλια είναι… Nα μην ξεχνάς ότι έχεις φτερά.

EIMAI H ΣΑΝΤΥ, ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ;

Bλέπεις τις φωτογραφίες του παρελθόντος. Γελούσες, ανησυχούσες, προβληματιζόσουνα, επέμενες, έπεφτες, ξανασηκωνόσουνα, χόρευες, έκλεινες τα μάτια με αισιοδοξία, έκλαιγες, αγκάλιαζες, αγκαλιαζόσουνα, υπνωτιζόσουνα, λιαζόσουνα, κρύωνες, ξαναζεσταινόσουνα, είχες ελπίδα, είχες ελπίδες, προσπαθούσες, κοιτούσες τον ουρανό, τη θάλασσα, ταξίδευες μέσα, έξω, αριστερά, δεξιά, μακριά, τόσο κοντά, κι όμως τόσο μακριά. Μπορούσες να αποδράσεις. Και τώρα; Ελπίζεις. Για το τώρα. Και το μετά. Με έναν φιόγκο και κάτι χρυσό, σαν περιτύλιγμα από κάποιο ξεχασμένο δώρο του παρελθόντος.

TI ΛΕΕΙ Ο VASSILIS ZOULIAS ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ;

BECOMING THE FIRST LADY.

Είδαμε το «Becoming» της Michelle Obama στο Netflix για να δούμε την πρώην Πρώτη Κυρία της Αμερικής να προωθεί το βιβλίο της που εξελίχτηκε σε μπεστ-σέλερ όπως ήταν αναμενόμενο. Δεν είναι ότι γνωρίζεις καλύτερα μέσα από το πρωτότυπο ντοκιμαντέρ που διαρκεί κάτι παραπάνω από μία ώρα, την γυναίκα-στήριγμα του Barack Obama, αλλά γιατί είναι απίθανο να μη θαυμάσεις τη δύναμη μιας γυναίκας που αποτελεί πρότυπο για κορίτσια και γυναίκες όλων των ηλικιών που θέλουν να φτάσουν ψηλά, χωρίς να αλλάξουν τον χαρακτήρα τους. «Becoming» Michelle, λοιπόν, και κάπως έτσι, γνωρίσαμε και την προσωπική της στυλίστρια εδώ και μια δεκαετία, την Meredith Koop, ένα κορίτσι που ξέρει πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της μόδας στην πολιτική και την επικοινωνία. Η Michelle Obama με κοστούμ, σε λευκό, μαύρο, η Michelle Obama με πράσινο, με μοβ, σχεδιαστές όπως ο Jason Wu και ο Narciso Rodriguez, τονισμένη μέση, υπερμεγέθεις ζώνες, η πρώην Πρώτη Κυρία της Αμερικής σαν τη γυναίκα της διπλανής πόρτας που παραδίδει μαθήματα δύναμης και εξέλιξης. Ένα self-book; Aν υπάρχει ο όρος self-documentary, τότε είναι αυτό ακριβώς. «Becoming». Ή πως να γίνετε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας. Με το απαραίτητο styling.

WHEN THIS IS OVER, REMIND ME TO LEARN SOMETHING.

Συνέντευξη μου (η χαρά του δημοσιογράφου να δίνει συνέντευξη σε άλλο δημοσιογράφο) στο klikmagazine και την Mαριαλένα Μαρία Διαμαντή. Μετά το #μένουμε_σπίτι, #βγαίνουμε_από_το_σπίτι.

https://www.klik.gr/gr/el/vgainoumeapotospiti/santu-tsantaki-otan-olo-auto-tha-echei-teleiosei-thumise-mou-na-echo-mathei-kati-kai-na-se-agkaliaso-2/

Tι θα κάνετε άνετα και τι θα φοβάστε να κάνετε τώρα που τελείωσε η καραντίνα και θα κυκλοφορούμε έξω; Ο φόβος είναι μια λέξη που προσπαθώ να ξορκίσω, να βγάλω από το καθημερινό μου λεξιλόγιο. Ειδικά τώρα. Νιώθω σίγουρα μουδιασμένη, είμαι ανήσυχη για το τώρα και το μετά. Αναρωτιέμαι σε τι βαθμό θα τηρηθούν οι νέοι κανόνες από τους εφήβους, τα παιδιά, τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχει να κάνει με την ηλικία η πειθαρχία. Τι θα κάνω άνετα λοιπόν; Όλα και τίποτα. Θα οδηγήσω χωρίς φόβο, μακριά, εντός Αττικής, με την αγαπημένη μου μουσική, θα βρω τις γειτονιές που μου έλειψαν, θα δω συντονισμένα για περπάτημα όσους επιθυμώ, όχι φυσικά όλους μαζί. Θα αποφεύγω να μπαίνω σε ασανσέρ, αεροπλάνο και πλοίο (όταν μπορούμε), κλειστούς χώρους, οπουδήποτε βλέπω συνωστισμό θα απέχω. Αυτό που θα με δυσκολέψει περισσότερο είναι ότι θα πρέπει να αυτολογοκρίνομαι, να μην φιλάω κανέναν, να μην αγκαλιάζω όλους όσους αγαπώ. Η αγκαλιά μου έχει λείψει τρομακτικά, η αυθόρμητη αγκαλιά, αληθινή, σφιχτή, …διαρκείας. Ευτυχώς που έχω τις δύο κόρες μου, που έχουν μεγαλώσει με την Παγκόσμια Ημέρα Ζουλήγματος, δικής μου επινόησης. Στις δύσκολες στιγμές, κι ας είναι έφηβες και «κριντζάρουν» με τα πολλά-πολλά, πηγαίνω και τις αγκαλιάζω και τις φιλάω. Το περίεργο είναι ότι δεν με σπρώχνουν, όπως συνήθιζαν να κάνουν πριν από την καραντίνα. Καληνύχτα χωρίς φιλί γίνεται; Kαι λίγο ζούληγμα;  

Tι θα σας λείψει από τις μέρες της καραντίνας; Eκείνο που θα μου λείψει από τις ημέρες της καραντίνας είναι ο χρόνος με τον εαυτό μου, ο ύπνος το πρωί (μετά την αϋπνία και το ξενύχτι), οι σειρές στο Netflix χωρίς ενοχές, η μαραθώνια μαγειρική, η άσκηση εντός (και δεν εννοώ τη σωματική), η Μarie Condo μέσα μου που με έβαλε στη διαδικασία να τακτοποιώ κάθε μέρα και από κάτι και να βάζω στην άκρη ότι δεν μου δίνει χαρά, για να δώσει σύντομα χαρά σε κάποιον άλλον...

 Στη στήλη #μένουμε σπίτι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είπαν ότι ο εγκλεισμός ήταν μια ευκαιρία για εσωτερική ενδοσκόπηση, για να δούμε επιθυμίες και αλήθειες που ίσως πριν είχαμε βάλει στην άκρη. Εσάς, αυτή η περίοδος, σε τι σας ωφέλησε και σε τι σας ζημίωσε; «When this is over, remind me to learn something», διάβασα σε ένα γκράφιτι και το σημείωσα στο μυαλό μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τον εγκλεισμό για να κάνω τον απολογισμό μου, το προσωπικό μου ταμείο, να ψυχαναλυθώ, όμως ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω από εδώ και πέρα. Δεν είναι εύκολο να είσαι θετικός, αισιόδοξος, ευχάριστος πάντα. Αυτό που παρατήρησα είναι πως οι τοξικοί άνθρωποι, οι βαθιά μελαγχολικοί, καταθλιπτικοί με άποψη, «μαύροι» και πριν από τον Κορωνοϊό, συνέχισαν να βγάζουν με ακόμη μεγαλύτερη επιθετικότητα θυμό και θλίψη, μαζί με απόγνωση, στη διάρκεια της καραντίνας. Οι στιγμές απομόνωσης, εκείνες οι στιγμές που είσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, μπορούν να σε ωφελήσουν μόνο αν το θέλεις. Προσωπικά πιστεύω ότι θα ήταν αχαριστία να πω ότι βγήκα ζημιωμένη από αυτή την ιστορία, κι ας έμειναν στον αέρα επαγγελματικά projects που ετοίμαζα καιρό τώρα. Θα έρθουν άλλα, μπορεί να εξελιχτούν αυτά που ήταν ήδη έτοιμα να ξεκινήσουν, αυτή η περίοδος με ωφέλησε να δω με ανοιχτή καρδιά ποιοι άνθρωποι αξίζει να έχουν χώρο, και χρόνο στη ζωή μου από εδώ και πέρα, και σε ποιες συνεργασίες αξίζει να φυτέψω ακόμη περισσότερους σπόρους.

Ποια πράγματα θα θέλατε να αλλάξουμε στην καινούργια «κανονικότητα» σε σχέση με το παρελθόν; Να κρατάμε αποστάσεις με μέτρο, να σεβόμαστε τους άλλους, να δούμε τη ζωή μας από εδώ και πέρα σαν μια νέα χορογραφία, στην οποία, περιμένεις από τον καβαλιέρο σου, ή από το υπόλοιπα μέλη της ομάδας, να εναρμονιστούν για το καλό της συνολικής εικόνας. Φαντάζομαι μια νέα «κανονικότητα» με χρωματιστές μάσκες, όχι μόνο λευκές και μαύρες, γάντια που αγκαλιάζουν, χαμογελαστά μάτια (αφού το στόμα είναι κρυμένο στη μάσκα), αγκώνες που γίνονται οι νέες παλάμες, επικοινωνία σε βάθος, ακόμη κι αν η απόσταση ορίζεται στα δύο μέτρα για να είμαστε ασφαλείς. Αγάπη στα δύο μέτρα. Όταν όλο αυτό θα έχει τελειώσει, θύμισε μου να έχω μάθει κάτι. Και να σε αγκαλιάσω.

THE PLANT KINGDOM. ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ...

Smoothie με μπανάνα, βρώμη και μύρτιλλο ή μανιταρόσουπα με κρέμα καρύδας και πιπεριά τσίλι; Ρεβυθάδα με ψητά λαχανικά και φρέσκα βότανα ή ριζότο με ψητά μανιτάρια, βότανα και λάδι τρούφας; Έχει πλάκα να προσπαθείς να μαντέψεις τις γεύσεις.. Δεν είμαι vegan, έχω μαμά χορτοφάγο, δεν μαγειρεύω, λατρεύω το φαγητό. Αυτά για μένα. Και μια μέρα, έτσι ξαφνικά, μέσα στην άνοιξη της καραντίνας, εμφανίστηκε στη ζωή μου, για πέντε ημέρες, το Plant Kingdom. Παιδικές αναμνήσεις, μαζί και γεύσεις, σε μια χάρτινη σακούλα, απλή και απέριττη, χωρίς κορδέλες και fancy ονομασίες, ένα super lunch με καθαρές γεύσεις, και εξαιρετικές πρώτες ύλες, ολόκληρη η φύση, το βασίλειο της φύσης, σε μαγικά κουτιά. Η αδερφή μου πάντως που μαγειρεύει συγκλονιστικά, μου εξηγούσε πόσο δύσκολο είναι να μαγειρεύεις vegan… Γιατί θα πρότεινα στις φίλες και τους φίλους μου να δοκιμάσουν το μενού από το Τhe Plant Kingdom και να παρασυρθούν σε μια νέα γευστική περιπέτεια; Νέα; Όχι βέβαια. Οικεία, σαν το σπανάκι του Ποπάι. Πίνεις το smoothie, τρως τη σαλάτα σου με το ξεχωριστό dressing ή το vegan παστίτσιο και νιώθεις ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο. Υπερβολές; Υπερτροφές, ναι. Η δική μου μαρτυρία σε εικόνες. Αν σκεφτεί κανείς πόσο λαίμαργη είμαι, είναι άθλος που πρόλαβα να βγάλω φωτογραφίες πριν από κάθε «βασιλικό» γεύμα.

Το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού έχει μόλις αρχίσει…

Σα να έχεις το δικό σου μποστάνι μέσα στην πόλη… Στο σπίτι σου.

Aκόμη και ο κύριος Μποφόρ γουργουρίζει γιατί δεν μπορεί να αντισταθεί…

Χρωματιστές αντιθέσεις, γευστική ιστορροπία.

Κι αν μια χάρτινη σακούλα κρύβει τόσες εκπλήξεις;

50 αποχρώσεις του πράσινου.

The Avocado Kingdom. The Βerry Kingdom. The Plant Kingdom.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ... ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ KLIK.GR

Σε αυτή τη στήλη - #Μένουμε_σπίτι, η ευρηματική δημοσιογράφος, μιλά για τη νέα πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας του κορωνοϊού…Συνέντευξη στο KLIK Magazine και το klik.gr. Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι φιλοξενείται η κα Σάντυ Τσαντάκη, η οποία με κάθε κείμενό της, βρίσκει τον μαγικό τρόπο να μας φτιάχνει τη διάθεση και να βλέπουμε τη ζωή με μια διαφορετική ματιά... Και... ειδικά στην δύσκολη περίοδο που διανύουμε, αυτό το έχουμε ανάγκη...

Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας και του κορωνοϊού;

Γεννήθηκα την 1η Μαρτίου και οι γονείς μου είχαν πει όταν ήμουνα μικρή ότι κάθε χρόνο έφερνα την άνοιξη. Δεν θα φανταζόμουνα ποτέ ότι η άνοιξη του 2020 θα μας έβρισκε όλους μέσα στο σπίτι, ανήσυχους, ευάλωτους, φοβισμένους, στοχαστικούς, αγχωμένους για το τώρα και την επόμενη μέρα. Είναι πολυτέλεια να γκρινιάζεις επειδή είσαι στο σπίτι. Πρόκειται για μια άσκηση πειθαρχίας, κοινή για όλους. Η ζωή μου έχει αλλάξει, έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Μαθαίνω να μαγειρεύω, να χορεύω TikTok, να συνδέομαι με φίλες στο Houseparty, να περνούν οι μέρες σαν εβδομάδες. Από ρομπότ και σβούρα εκτός σπιτιού, έμαθα να σπάω την ρουτίνα εντός, να ανακαλύπτω τρόπους για να γεμίζω τη μέρα μου στο σπίτι, να φροντίζω από απόσταση όσους αγαπώ, να προσπαθώ να ενισχύω ψυχολογικά όσους ανησυχούσαν πάντα. Και προ-κορωνοϊού. H ζωή μου άλλαξε, όπως όλων μας, και θα αλλάξει πολύ περισσότερο όταν σταδιακά αρχίσουμε να κυκλοφορούμε ξανά στην νέα μας καθημερινότητα. Θα αγκαλιαζόμαστε; Θα φιλιόμαστε σταυρωτά; Θα πηγαίνουμε σε συναυλίες; Θα μπαίνουμε στο αεροπλάνο; Θα αποκτήσουμε νέες φοβίες; Mέχρι να βρεθεί εμβόλιο, και φάρμακο, θα συλλέγουμε πληροφορίες και θα τις φιλτράρουμε. Μάθημα; Tιμωρία; Σημάδι; H ιστορία επαναλαμβάνεται. Το σίγουρο είναι ότι θα βγούμε, όσοι αντέξουμε, πιο σοφοί, δυνατοί και ευαίσθητοι μαζί. 

Τι είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας;

Αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο από την ζωή μου πριν είναι τα αυτονόητα: οι γονείς μου, η αδερφή μου, η οικογένεια μου, οι φίλες μου, οι φίλοι μου, η δουλειά μου, τα καινούργια μου πρότζεκτ, η ρουτίνα μου, το σχόλασμα και το καθημερινό ραντεβού με τις κόρες μου στην πλατεία, η ανάγνωση του βιβλίου που έχω πάντα στο αυτοκίνητο στο παγκάκι στα δέντρα, τα πρωινά στις 8 με τις κολλητές μου, οι βόλτες στη λίμνη (της Βουλιαγμένης), στη θάλασσα, χωρίς προορισμό, με το αυτοκίνητο και τη μουσική δυνατά, οι ατέλειωτες συσκέψεις για περιοδικά, εκπομπές, μελλοντικά σχέδια, οι μίνι αποδράσεις, τα μάξι ταξίδια, αγαπημένα εστιατόρια, καφέ, άνθρωποι… Δεν φεύγουν, εκεί είναι. Εύχομαι. 

Τι προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Να είμαστε πειθαρχημένοι, να βάζουμε προσωπικά στοιχήματα με τον εαυτό μας, και μικρούς στόχους για κάθε μέρα. Για κανέναν δεν είναι εύκολο αυτό που συμβαίνει. Έχουμε την τεχνολογία, αγάπη, ασφάλεια, σπίτι, ζεστασιά, τροφή, νερό, επικοινωνία, θαλπωρή, υγεία, πρόσβαση σε σεμινάρια, θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, σειρές, επιτραπέζια, ενημέρωση, λάιβ, για οτιδήποτε συμβαίνει στον πλανήτη, μπορούμε να κάνουμε γιόγκα, διαλογισμό, σουφλέ, μαραθώνιες προβολές, χορογραφίες, online συσκέψεις στο Ζοομ, μέσα σε μια μέρα. Κάθε μέρα θυμίζει Κυριακή. Αυτό δεν ονειρευόμασταν πάντα; 

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε;

Ο Σωτήρης Τσιόδρας είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο καλός γείτονας, ο οικογενειακός γιατρός που θα θέλαμε όλοι να έχουμε, ένα καρτούν, ο συνετός μαθητής της τάξης, μυθιστορηματικός ήρωας, o άνθρωπος που δεν ξέρει τι σημαίνει εγώ, δεν φοβάται να πει «δεν ξέρω». Στις 6 το απόγευμα κανείς δεν μιλάει στο τηλέφωνο, δεν κάνει γυμναστική, δεν μαγειρεύει, δεν ανεβάζει ιστορίες στο Facebook ή στο Ιnstagram. Αν μπορούσα να τον συναντήσω, θα του έθετα πέντε ερωτήσεις από το Ερωτηματολόγιο του Προυστ: 1.Αν δεν ήσασταν εσείς, ποιος θα θέλατε να είστε; 2. Aγαπημένοι σας ήρωες από την πραγματική ζωή; 3. Για ποιο σφάλμα δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; 4. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο; 5. Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;

ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ: ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 104

«Έφυγε η Δημητρούλα…» Η Δημητρούλα είναι, ήταν, θα είναι για πάντα η γιαγιά μου, η μαμά του μπαμπά μου, η γυναίκα του Βαγγέλη, η μητέρα του Χαράλαμπου (Μπάκου) και του Άκη-(Δαμιανού). Γεννημένη το 1916, η γιαγιά Δήμητρα, η Δημητρούλα, η σούπερ γιαγιά με την καλοσύνη, τα λευκά, αφράτα μαλλιά και την αφράτη καρδιά, η προγιαγιά που αποκαλούσε τα εγγόνια της, την Πελούσα και την Ιώ, «αρνάκια μου», η γιαγιά μου, πέθανε στα 104 της χρόνια, στη Θεσσαλονίκη.

Την αποχαιρετώ με λέξεις. Με αγάπη και φως. Η ζωή της μια ιστορία αγάπης, ένα love story, κινηματογραφικό, μυθιστορηματικό, ασπρόμαυρο. Ο μπαμπάς μου, ο γιος της Δήμητρας, απαρηγόρητος, μακριά της, ο γιατρός-φύλακας άγγελος της, δεν μπόρεσε αυτή τη φορά (με τον Κορωνοϊό) να είναι κοντά της να κάνει τα «μαγικά» του. Κι αν η Δημητρούλα δεν ήθελε άλλα μαγικά; Aν είχε πια κουραστεί;

Η ιστορία της οικογένειας μου, νουάρ επίσης. O μπαμπάς μου, γεννήθηκε στην Ξάνθη, από πρόσφυγες γονείς, προερχόμενους από την Ανατολική Θράκη. Ρεδεστό (Τακιουρντάκ) από την πλευρά του πατέρα, Μάλγαρα από την πλευρά της μητέρας. Η μοίρα της οικογένειας είχε κι αυτή προσφυγική χροιά. Ο παππούς δήμαρχος Ρεδεστού, γαλλοαναθρεμένος νομικός, σκοτώθηκε από φανατικό μη αποδεχόμενο τη συμβιβαστική συμβίωση με τους Τούρκους, οδήγησε στην «κατηφόρα» όπως περιγράφει ο πατέρας με τα δύο αδέρφια του, προς την πατρίδα. Από την πλευρά της μητέρας, παράλληλη πορεία, Κωνσταντινούπολη, Βόσπορος, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη.

Όπως μου έχει αφηγηθεί ο μπαμπάς μου, η γέννηση στην Ξάνθη προηγείται μιας χρονιάς από την κήρυξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ένα χρόνο μετά, η απουσία του πατέρα του, και η παρουσία του σε αλβανικό έπος, Μέση Ανατολή, εν συνεχεία εμφύλιος, σφραγίζει τα παιδικά χρόνια του μπαμπά μου. Η επάνοδος στην ομαλή περιήγηση της Ελλάδος, θυμίζει ταξιδιωτική βαλίτσα, όπως λέει ο ίδιος. Μια χρονιά της πρώτης δημοτικού σε τέσσερις επαρχιακές πόλεις. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό, στη ψυχολογία ενός υποτιθέμενου «νικητή».

Δεν προλάβαινε να προσαρμοστεί σε καινούργιες φιλίες, παραξενιές καινούργιων δασκάλων, ανάγκη για ξεχωριστή παρουσία, κι ερχόταν η επόμενη μετάθεση του στρατιωτικού από ανάγκη, όπως έλεγε, να υποκαταστήσει η πατρίδα τη μητέρα του που είχε φύγει από τη ζωή. Η απώλεια της μητέρας του πατέρα του, του Βαγγέλη, είχε προηγηθεί της δολοφονίας του δημάρχου πατέρα του.

Η βίαιη ωρίμανση έχει ένα πολυετές διάλειμμα παραμονής στην Αλεξανδρούπολη όπου κι εξελίσσονται τα βασικά για τη ζωή του προστάγματα. Στον βαθμό που μπορούσε να τα επιβάλλει στις συνθήκες μιας ατέλειωτης, παρατεταμένης εφηβείας, που συνεχίστηκε εξαιτίας των συνθηκών για αρκετές δεκαετίες, σφραγίζοντας τις κυρίαρχες επιλογές της εξέλιξης του. Επιλογή συντρόφου, επαγγελματικός προσανατολισμός, επιλογή εξειδίκευσης, πορεία, ένταξη στην παράδοση δύο αστικών οικογενειών, η κυρίαρχη επικάλυψη η πατρίδα.

Οι γονείς της μητέρας του, Δήμητρας, κόρης μεγαλοαστών, δεν συμφωνούσαν με την επιλογή της να παντρευτεί έναν Δραμινό, και μάλιστα στρατιωτικό. Η επιμονή της και η σφραγισμένη από την αληθινή αγάπη επέβαλαν την αποδοχή της επιλογής της, μιας επιλογής που ήρθε όταν ο παππούς Δαμιανός συνειδητοποίησε ότι η αλληλοκλοπή ήταν προ των πυλών.

Παντρεύτηκαν στην Αρχόντισσα του Βορρά, την Ξάνθη, που εκείνα τα χρόνια, της δεκαετίας του 30, και του 40, ο καπνός της Ξάνθης ήταν ένα προϊόν παγκόσμια γνωστό. Ο γάμος έγινε το 1938, σε περιβάλλον αρχοντικό, μια και η μεγαλοαστική ξανθιώτικη τάξη, είχε σαν κέντρο της την υπέροχη πλατεία και το ρολόι της πόλης όπου άλλωστε ήταν εγκατεστημένα και τα καταστήματα μαζικής εστίασης του παππού του, του Δαμιανού.

Ο ερχομός του μπαμπά μου, ένα χρόνο μετά, τον βρίσκει να κουβαλάει ένα σωρό παιδικές αρρώστιες, που αντιμετωπίζονται, μια και το επίπεδο υγειονομικής φροντίδας στην πόλη είναι ιδιαίτερα υψηλό. Από την άλλη, μια και ο μπαμπάς έχει φύγει για τα αλβανικά βουνά, η παρουσία των τεσσάρων αρσενικών αδερφών της μητέρας μου, του εξαίρετου παππού Δαμιανού και της γιαγιάς Κλεονίκης, συμπληρώνουν την ανυπέρβλητη αγάπη της Δήμητρας που είδε τον μεγάλο της γιο να γίνεται γιατρός, για να προσφέρει, να αγκαλιάζει, να αγαπά, να συμπονά, να σώζει ζωές.

Πώς θα θυμάμαι τη γιαγιά μου, τη Δημητρούλα μας; Σαν μια γυναίκα που δεν είπε ποτέ τίποτα κακό για κανέναν, αγάπησε και αγαπήθηκε, αφιέρωσε τη ζωή της στον Βαγγέλη της, και τους δυο γιους τους, πρότυπο παλαιάς κοπής νοικοκυράς, με τους τζιγεροσαρμάδες και τα σαραγλί της, την πίστη της στην εκκλησία, και στην οικογένεια, στους ανθρώπους. Θα την θυμάμαι στο μπαλκόνι να ρίχνει τον αυτοσχέδιο κουβά με το σχοινί για να τον πετάξει από ψηλά (και τρυφερότητα πάντοτε) στον Βαγγέλη της που θα έβαζε τα ψώνια της ημέρας, να μας συγκεντρώνει σε ατέλειωτα οικογενειακά τραπέζια Χριστούγεννα, Πάσχα, τα καλοκαίρια στο Φίλυρο, να μας κάνει το ωραιότερο μασάζ στην πλάτη με τη Ντέμη όταν ήμασταν παιδιά, κάθε φορά και μια διαφορετική πίτα, σπανακόπιτα, τυρόπιτα, πρασόπιτα… Θα σε θυμάμαι γιαγιά να αποκοιμιέσαι (δήθεν) στην κοιλιά μου όταν ήμουν έγκυος, να με ρωτάς για όλους τους αγαπημένους σου κάθε φορά που μιλούσαμε στο τηλέφωνο, θα σε θυμάμαι να μας αφηγείσαι ιστορίες από την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη, τη Δράμα, την Πόλη, τα δύσκολα παιδικά χρόνια του μπαμπά, τον γάμο του με τη μαμά, όταν απέκτησες το πρώτο σου εγγόνι, το Ντεμάκι, όταν με καθησύχαζες στην αγκαλιά σου με τους πρώτους κεραυνούς λέγοντας μου ότι «ο Θεός απλώς αλλάζει θέση στα έπιπλα του»… Μας λείπεις ήδη. Αρνάκι μας.

NTEMONTE IΣΤΟΡΙΕΣ MOΔΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΖΟΥΛΙΑ

Vassilis Zoulias interview with Sandy Tsantaki at Demode.

#ESO2020. ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΤΙΖΑΙΝ ΠΟΥ ΖΗΛΕΥΕΙ Η ...ΜΟΔΑ

Η πρώτη φορά που βρέθηκα καλεσμένη στην Ημερίδα Έσω, για την αρχιτεκτονική, το ντιζάιν, τις τέχνες, στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, ήταν πέρυσι. Στις 4 Φεβρουαρίου. Αν και δεν έχω καμία (επαγγελματική) σχέση με την αρχιτεκτονική, με είχε καλέσει ο Γιάννης Τσεκλένης επειδή θα τον βράβευαν για τη συνολική του προσφορά στον χώρο. Και ήταν μια μαγική μέρα για μένα, ένας άλλος κόσμος, μονοχρωματικός, φουτουριστικός, πολύχρωμος, μινιμαλιστικός, έσω, έξω, με φιλόδοξους, φωτογενείς, πεισματάρηδες, ανήσυχους πρωταγωνιστές. Και τώρα που ξαναβρέθηκα την ίδια μέρα, έναν χρόνο μετά, στην ίδια αίθουσα, με την «παρουσία» του Γιάννη Τσεκλένη παντού, τον ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για τη γενναιοδωρία του και τη σοφία του. Όπως και τα «προξενιά» του, το ταλέντο του να συντονίζει ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους μεταξύ τους, όπως όταν μου σύστησε τον Βασίλη Μπαρτζώκα, «ψυχή» του Archisearchκαι του Έσω. Τι θα θυμάμαι από το Έσω 2020; Tη στιγμή που ο σπουδαίος Θεοδόσης Τάσιος παραλαμβάνει το τιμητικό βραβείο του, το οποίο, επρόκειτο να του παραδώσει φέτος ο Γιάννης Τσεκλένης. Τα ευφάνταστα projects στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο, από αρχιτεκτονικά γραφεία με ιστορία εδώ, με ιστορία εκτός, τι σημασία έχει η αφετηρία; Τα σπίτια που ζήλεψα πάνω στον λόφο, στο νησί, στη μέση του πουθενά, ανάποδα, σκοτεινά, μαύρα, λευκά, γκρίζα, με πυλώνες της ΔΕΗ, φωτεινά, σκοτεινά, υπερχειλισμένα στο φως, στο απέραντο και ακόμη παρά πέρα. Και μπορεί να μην καταλάβαινα την ορολογία των αρχιτεκτόνων, αλλά και πάλι δεν έχει καμία σημασία. Ίσως να είναι καλύτερο καμία φορά να μην έχεις αποσκευές και να λειτουργείς σαν λευκός καμβάς. Με ανοιχτή καρδιά.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Δεν θα είμαι αντικειμενική. Την Λουκία Δέρβη την αγαπώ. Όχι μόνο γιατί έγραψε το πιο ζεστό, συναισθηματικά φορτισμένο πορτρέτο μου για το περιοδικό Έφηβος όταν αποφοιτήσαμε από τη Σχολή Μωραϊτη (μπορεί και να ήταν έκθεση στην τρίτη λυκείου, δεν θυμάμαι πια και τόσο γλαφυρά τη σχολική μου ζωή) αλλά γιατί είναι πρότυπο για μένα, μιας δυναμικής γυναίκας που ξέρει τα θέλω της και τα ακολουθεί. Κάπως έτσι βρέθηκε από την χιονισμένη Ελβετία και την ξενοδοχειακή της καριέρα, απέναντι σε μια οθόνη και τους ήρωες της, να γράφει βιβλία. Το ένα καλύτερο από το άλλο, διηγήματα στην αρχή, σεμνά και ταπεινά, και τώρα μυθιστορήματα. Με νέο εκδοτικό οίκο (Μεταίχμιο) πλέον, πρώτα πήγα στην παρουσίαση, αγόρασα το βιβλίο «Θέα Ακρόπολη» και άρχισα να το διαβάζω μέσα στο αυτοκίνητο, περιμένοντας τη μικρή μου κόρη από το σχολείο, σε μια ήσυχη, πράσινη πλατεία (στο παλιό μας σχολείο Λούση…) Δεν ήθελα να σχολάσει το κορίτσι μου, για να προλάβω να διαβάσω ένα ακόμη κείμενο. To βιβλίο «Θέα Ακρόπολη» αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μου σε λίγες ημέρες, δεν ολοκληρώθηκε η βδομάδα, και τώρα νιώθω ότι «έχασα» την παρέα μου: τον Μάκη, την Θέκλα, τον Παρμενίωνα, την κυρία Ανδρόνικου, τη βδέλλα... Ένα βιβλίο για την Ελλάδα του 1972 και τη σημερινή, με αληθινούς ήρωες, ιστορίες πίσω από το «Do Not Disturb» στις πόρτες και την κλειδαρότρυπα, διακριτικά και γλαφυρά, με ζωντανές περιγραφές, κινηματογραφική πλοκή, σασπένς. Είμαι πολύ περήφανη για τη φίλη μου, και το καινούργιο της βιβλίο. Οι ήρωες και οι ηρωίδες της μιλούν ήδη, -εκτός από ελληνικά-, αγγλικά, γαλλικά, σουηδικά, πολωνικά και ρουμανικά. Το βιβλίο «Θέα Ακρόπολη» είναι αφιερωμένο στον πατέρα της Λουκίας Δέρβη, Γιάννη, τον οποίο, είχα την χαρά να γνωρίσω, σαν έφηβη, έναν άνδρα παλιάς κοπής, στήριγμα, λεβέντη. Φράση που κρατάω από τη σελίδα 50; «Μεγάλο πράγμα οι ατέλειες. Αυτές ξεχωρίζουν τους ανθρώπους, από αυτές τους θυμόμαστε.» Και μια συμβουλή από την σελίδα 168: «Να μάθεις στη ζωή σου να πουλάς το όνειρο κι ο κόσμος όλος θα σε αγαπήσει, γιατί θα θέλει λίγο από σένα. Πούλα το όνειρο, αλλά πρώτα πίστεψε το εσύ.» Λουσάκι πότε θα πάμε στο ξενοδοχείο Athens Excelsior με agenda «για να μην στα πολυλογώ, γυρνάω και του λέω»;

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΕΚΛΕΝΗ

Αγαπημένε μου Γιάννη. Μου τηλεφώνησες πριν από λίγες ημέρες. Διάβασες κάτι που με αφορούσε και ήθελες να με συμβουλέψεις, όπως έκανες πάντοτε. Η φωνή σου, δυναμική, αλέγκρα,. Ως συνήθως. Κι εγώ δεν πρόλαβα να σου πω τίποτα. Σε ευχαρίστησα για το τηλεφώνημα, για τις πατρικές συμβουλές, σε διαβεβαίωσα ότι θα κάνω αυτό που μου λες…

Ήθελα τόσα ακόμη να σου πω. Να σε ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη. Τις συναντήσεις, τις κουβέντες, τις ιστορίες μέσα στις ιστορίες. Την αλήθεια. Την γνωριμία μας τη δεκαετία του 90. Το πρώτο χειρόγραφο σημείωμα. Τα μπλε τριαντάφυλλα στο νοσοκομείο, μετά το ατύχημα που είχα, Δεκαπενταύγουστο, ερχόμενη για μία ακόμη συνέντευξη μας, στην οδό Κολωνού. Το ωραιότερο σπαγκέτι πέστο, με βασιλικό από τη γλάστρα, στην Οία, στη Σαντορίνη. Την εξομολογητική συζήτηση με κοινό στο Ναύπλιο. Τις κουβέντες μας, on and off camera, on and off the record. Το scrapbook. Τις περίεργες συμπτώσεις. Όπως τα «κοινά» μας γενέθλια: τα «αληθινά» δικά μου, και την ημερομηνία που εσύ «ξαναγεννήθηκες». Στην Αμερική.

Τώρα που λείπεις σου υπόσχομαι πως θα διορθώνω όποιον τολμήσει να σε πει «μόδιστρο», να μιλήσει απαξιωτικά για την ελληνική μόδα, και τις «τουαλέτες», θα πάρω ένα σπρέι να σβήσω όλα τα γκράφιτι από το Μεταξουργείο, θα φοράω τα ρούχα σου στον ήλιο., θα φυτέψω τον δικό μου βασιλικό στη γλάστρα, θα φωνάζω ας όσους αδειάζουν τα τασάκια του αυτοκινήτου από το παράθυρο, θα πολιορκώ τους σανσέτηδες στη Σαντορίνη, θα υπενθυμίζω με κάθε ευκαιρία στους νεότερους ποιος ήσουνα, ο Γιάννης Τσεκλένης, που ομόρφαινε την κάθε μας ημέρα, με τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ στους δρόμους, τις στολές των αστυνομικών, τα μεταξωτά φουλάρια-έργα τέχνης, τα τόσο αναγνωρίσιμα και γενναιόδωρα εμπριμέ σου, ένα τηλεφώνημα. Γιάννη, δεν σε αποχαιρετώ. Είσαι εδώ. Με τους Gaugin σου, τον Γαϊτη σου, τον Ελ Γκρέκο σου. Ξέρεις πόσο σε αγαπάμε όλοι. Και πως δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Μου είχες πει σε μια συνέντευξη, με αφορμή την απώλεια της Σοφίας Κοκοσαλάκη, ότι «η Ελλάδα ξεχνάει». Τον Γιάννη «μας», ποτέ.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ

Ιστορίες μόδας στο κόκκινο χαλί. Είναι η στιγμή που κάθε διάθεση στυλιστικής υπερβολής, τόσο στην κόμμωση όσο και στο μακιγιάζ αλλά και στις ενδυματολογικές επιλογές των πρωταγωνιστών του κινηματογράφου, της μουσικής, του φαίνεσθαι, ενισχύουν την πασαρέλα του στυλ. Αν άλλαξε κάτι με τα χρόνια; Εξακολουθεί να κυριαρχούν πάντα το μαύρο, οι πέρλες στο λαιμό και τα διαμάντια, τώρα πλέον… επιτρέπονται και τα παντελόνια και τα tuxedo για τις γυναίκες, αλλά και οι δημιουργίες της υψηλής ραπτικής. Γιατί μια αληθινή ντίβα φοράει μόνο αυθεντική haute couture, δημιουργίες που δεν επαναλαμβάνονται.

Ο Πάνος Καλλίτσης ξέρει τι θέλουν οι γυναίκες. Και οι άνδρες. Στην αληθινή ζωή, σε μια ξεχωριστή εμφάνιση, μπροστά και πίσω από τα φώτα, κυρίως στα φώτα.

Ο Ντίμης Κρίτσας, έχοντας ζήσει στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ και της ελληνικής μόδας, μπορεί να απομυθοποιήσει εύκολα το κόκκινο χαλί των Όσκαρ…

Ο Περικλής Κονδυλάτος σχεδιάζει κοσμήματα-ρόλους, στέμματα για σύγχρονες πριγκίπισσες, παλιμπαιδιστικά σχέδια που αναζητούν τολμηρές πρωταγωνίστριες του τώρα.

Η Χαρά Λεμπέση, απολαμβάνει κάθε φορά που βλέπει ένα ρούχο της να περπατάει στο κόκκινο χαλί, γνωρίζοντας ότι η απήχηση της δημιουργίας της θα είναι πιο δυνατή από ποτέ.

Η Ολυμπία Κρασαγάκη, φωτογράφος (και) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών μιλάει σαν πολεμική ανταποκρίτρια, γιατί το κόκκινο χαλί μπορεί να θυμίσει πεδίο μάχης στους επαγγελματίες του χώρου, όσο έμπειροι κι αν είναι.

Η Δωροθέα Μερκούρη, ξέρει να ποζάρει στα φλας και να αναδεικνύει τη δημιουργία του σχεδιαστή που έχει επιλέξει. Ένας διαφορετικός ρόλος από αυτόν του σινεμά…

Ο Βασίλης Ζούλιας, είναι από τους λίγους σύγχρονους Έλληνες σχεδιαστές μόδας που έχει καταφέρει να δει φορέματα του στις πιο πολυφωτογραφημένες συναντήσεις του θεάματος παγκοσμίως… And the Oscar goes to.

Η Βικτώρια Κυριακίδη, σχεδιάζει μάξι φορέματα για black tie εκδηλώσεις, που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι και το φως.

«Ιστορίες Μόδας» για ένα απαιτητικό κοινό, ιστορίες με διθυραμβικές κριτικές για δημιουργίες που δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη στη βιτρίνα, στη ντουλάπα μας, στο χρόνο. Επόμενο ραντεβού στο κόκκινο χαλί στις Χρυσές Σφαίρες και την απονομή των Όσκαρ. Ή σε μία κινηματογραφική αίθουσα κοντά σας.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ;

Οι άνθρωποι της μόδας, δημοσιογράφοι, στυλίστες, φωτογράφοι, δεν πιστεύουν στις τάσεις. Οι σχεδιαστές μόδας πάλι σε ολόκληρο τον κόσμο, καλλιτεχνικοί διευθυντές ιστορικών οίκων και brands, τις υπηρετούν με πάθος, τις χαράζουν, τις ακολουθούν, τις λανσάρουν, εμμονικά, κάθε έξι μήνες. Και όλοι εμείς καλούμαστε με τη σειρά μας να τις φιλτράρουμε και να τις αποκωδικοποιήσουμε.

Αν υπάρχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα πίσω από τις τάσεις είναι πλέον η ανάγκη όλων να βρουν και να διαμορφώσουν ένα πιο προσωπικό στυλ ντυσίματος, να φέρουν το χθες στο σήμερα, να επενδύσουν στις αντιθέσεις και τα απρόοπτα. Ιστορίες με ημερομηνία λήξεως; Μαζί με όλα τα κλισέ της μόδας.

Η Αννούσα Μελά έχει μάθει να παίζει με τις τάσεις της μόδας και να πειραματίζεται με τα χρώματα, ίσως γιατί δεν πήρε ποτέ πολύ σοβαρά τον ρόλο της influencer, ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό.

Η Λένα Παπαχριστοφίλου, γκουρού της μόδας, ξέρει να αποκωδικοποιεί ότι συμβαίνει στον παγκόσμιο χάρτη του στυλ, γνωρίζοντας καλά τη φόδρα μέσα στο σακάκι και τα εξώρραφα στο πατρόν, ως σχεδιάστρια, δημοσιογράφος, ενδυματολόγος με άποψη.

Ο Θανάσης Κρίκης, φωτογράφος που χαράζει τις δικές του τάσεις με συνέπεια και επαγγελματισμό, αποκωδικοποιεί εικόνες που αφηγούνται ιστορίες.

Η Βικτώρια Κυριακίδη, σχεδιάστρια που ταξιδεύει ανάμεσα στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη, προτιμά να αφηγείται λευκές ιστορίες με νυφικά και έξτρα λάμψη.

Ο Άγγελος Τσακίρης, σχεδιαστής που εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά δημιουργών, παίζει με πανωφόρια και ρούχα-installations έργα τέχνης που φοριούνται κιόλας, δεν φτιάχτηκαν για μια νύχτα στο μουσείο.

Ο Μάρκελλος Νύκτας, σχεδιαστής με δεκαετίες στο ατελιέ του να μαρτυρούν τη χρυσή εποχή της ελληνικής μόδας, θυμάται Ιστορίες Μόδας με δέρμα και γούνα, για τη βιωσιμότητα του τότε και του τώρα.

Και ο Γιώργος Καλφαμανώλης, φωτογράφος αναγνωρίσιμων προσώπων, προτιμά τα πορτρέτα σταρ, δημιουργώντας τάσεις στα εξώφυλλα, στη σκηνή, στο στούντιο. «Ιστορίες Μόδας», περισσότερες ιστορίες, μπροστά και πίσω από τις τάσεις.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΤΡΑ ΚΑΙ ΡΕΤΟΥΣ...

Σήμερα, που όλοι υποδυόμαστε τους φωτογράφους, με ένα κινητό στο χέρι, μόνο όταν ξεφυλλίζουμε ένα περιοδικό ή βλέπουμε μία φωτογραφία στο Instagram, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει επαγγελματική φωτογράφηση με σενάριο αυτή τη φορά. Ένα editorial ή στόρι που στήνεται από μία ομάδα ανθρώπων, τον φωτογράφο, τον στυλίστα, τον fashion director του περιοδικού, σε συνεργασία με μακιγιέρ, κομμωτές, πρακτορεία μοντέλων…

Η Νόνη Δούνια θυμάται την πρώτη ιστορία μόδας της ζωής της, τα casting, όμορφες αναμνήσεις και εξηγεί γιατί προτιμούσε τις επιδείξεις μόδας πάντοτε από τις φωτογραφήσεις.

Πότε αγόρασε ο Χάρης Χριστόπουλος την πρώτη του φωτογραφική μηχανή; Yπάρχει διαφορά άραγε στην φράση “I take pictures” και “I make pictures”; Αρκεί τελικά να βγάζουμε φωτογραφίες ή καλύτερα να τις δημιουργούμε;

Η Έστερ Μαστρογιάννη θυμάται τα casting στο εξωτερικό και πόσο καλή εντύπωση έκαναν οι δουλειές των Ελλήνων φωτογράφων.

Η Ιωάννα Κουρμπέλα μιλάει για τις εικόνες που γεννιούνται στον δρόμο, ιστορίες μόδας από το οικογενειακό ατελιέ στην Πλάκα, πόσο έχει επηρεάσει το Instagram τη σύγχρονη εξέλιξη της μόδας και πως φαντάζεται τελικά την ιδανική σκηνοθεσία μιας εικόνας που φέρει την υπογραφή της.

Ο Βασίλειος Κωστέτσος διάβαζε από παιδί περιοδικά μόδας, είχε φτιάξει μάλιστα και δικό του περιοδικό από φωτοτυπίες, τη συνεργασία του με τα τοπ μοντέλα του παρελθόντος την εποχή που η Linda Evangelista δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι της για λιγότερο από 10.000 δολάρια.

Για την Αννούσα Μελά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια εικόνα θα συγκεντρώσει σήμερα τα περισσότερα likes, κι ας έχει περάσει και από τον κόσμο των περιοδικών.

Η Λάουρα Ντε Νίγκρις θυμάται την εποχή που βρέθηκε να σπουδάζει φωτογραφία, για να γίνει μοντέλο τελικά και στυλίστρια προκειμένου να ανακαλύψει πρόσωπα και να δημιουργήσει ντοκουμέντα του στιλ.

Ο Τάσος Βρεττός αφηγείται την πρώτη ιστορία μόδας της διαδρομής του ως φωτογράφος, φωτογραφήσεις με δύσκολες συνθήκες που όμως δεν προδόθηκαν ποτέ στο αποτέλεσμα.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΜΟΔΑΣ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ ΜΕ ΕΞΩΦΥΛΛΑ PRINTED IN GREECE

Περιοδικά μόδας. Τα ελληνικά περιοδικά έχουν λίγες ασπρόμαυρες και πολύ περισσότερες χρωματιστές ιστορίες να αφηγηθούν. Κανείς δε φαντάζεται σήμερα ότι υπήρχε μία εποχή που όλες οι γυναίκες ανυπομονούσαν να πάνε στο περίπτερο για να αγοράσουν τα φιγουρίνια, περιοδικά με πατρόν, εξώφυλλα που σε έκαναν να ονειρευτείς…Είναι η εποχή που η μαγειρική και οι συνταγές της γιαγιάς, συναγωνίζονται εγχώριες παραγωγές μόδας, με μοντέλα που συστήνονται στο ελληνικό κοινό με το μικρό τους όνομα. Οι δεκαετίες περνούν και τα μανταλάκια στα περίπτερα γεμίζουν από ολοένα και περισσότερους εισαγόμενους πλέον τίτλους. Σήμερα, τα περιοδικά μόδας made in Greece δεν έχουν και πολλά να ζηλέψουν από αντίστοιχους τίτλους του εξωτερικού. Πολυτάλαντοι άνθρωποι-ορχήστρα στήνουν ιστορίες εμπορικές, ιδιαίτερες, εναλλακτικές, αβανγκάρντ, ιστορίες μόδας με αρχή μέση και τέλος.

Η αρχισυντάκτρια της Vogue, Θάλεια Καραφυλλίδου, θυμάται το πρώτο εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης, τη συνεργασία με τον Γιώργο Λάνθιμο, τι μπορεί να συμβεί όταν έχεις οργανώσει μια διεθνή παραγωγή και χιονίζει στην Αθήνα…

Ο Στάθης Σαμαντάς φτιάχνει φωτογενή παπούτσια για σύγχρονες Ιμέλντα Μάρκος με διαφορετικές ονομασίες και τεχνοτροπίες, φλατ, kitten heels και φυσικά, τακούνια, ακόμη και με δερμάτινες…μπούκλες.

Η Ολυμπία Κρασαγάκη φωτογραφίζει αναγνωρίσιμα πρόσωπα για εξώφυλλα περιοδικών, εδώ και χρόνια, στο φυσικό φως, αναζητώντας την αλήθεια τους, γι’ αυτό και οι Ιστορίες Μόδας είναι λιγοστές ίσως στο portfolio της αφού την ενδιαφέρουν περισσότερο τα πορτρέτα και οι ιστορίες ανθρώπων που δεν ποζάρουν απαραίτητα με δανεικά ρούχα και αξεσουάρ.

Ο Δημήτρης Αργυρόπουλος σκηνοθετεί σελίδες, εικόνες και περιοδικά που έχουν διαχρονική αξία.

Η Κάτια Ζυγούλη θυμάται παγωμένα τοπία, στην Τήνο, δύο φωτογραφήσεις σε μία μέρα…

Ο Στέφανος Ζαούσης, γνώστης της παγκόσμιας μόδας και των τάσεων, δημιουργεί ιστορίες σε εξέλιξη, με φωτογράφους, μοντέλα, μακιγιέρ, κομμωτές, που εξυμνούν την γυναίκα.

Ο Άρης Τερζόπουλος μεγάλωσε στα περιοδικά, αγάπησε και αγαπάει τα περιοδικά, έστησε τίτλους όταν δεν υπήρχε τίποτα στο τυπογραφείο για να υποστηρίξει την εγχώρια μόδα ή να εισάγει αισθητική.

Αυτό το Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου στις 19.00 «Ιστορίες Μόδας» βγαλμένες από τις σελίδες περιοδικών.

ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ ΜΟΔΑΣ MADE IN GREECE. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΦΛΑΣ

View fullsize

View fullsize

View fullsize

View fullsize

View fullsize

Οι επιδείξεις μόδας στην Ελλάδα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αντίστοιχα ντεφιλέ του εξωτερικού.
Ή μήπως έχουν; Εδώ και δεκαετίες, οι σχεδιαστές οραματίζονται φιλόδοξα σόου σε κεντρικά ξενοδοχεία, gallery, μουσεία, αλλά και στα ίδια τους τα ατελιέ, προκειμένου να αφηγηθούν πρωτότυπες ιστορίες μόδας με αρχή μέση και τέλος, σενάριο, σκηνοθεσία, και λαμπερή πρώτη σειρά.

Η φωνή του αφηγητή, μας παραπέμπει σε άλλες εποχές, σε μία πιο προσωπική σχέση πελάτισσας και δημιουργού. Σήμερα, οι επιδείξεις γίνονται παγκόσμια με ταυτόχρονη αναμετάδοση για να μπορεί κάνει ο καθένας να γίνει πρωταγωνιστής της στιγμής. Τι χρειάζεται για να στηθεί μία ολοκληρωμένη ιστορία μόδας στην πασαρέλα; Καλοκουρδισμένα μοντέλα, έμπειροι μακιγιέρ, συνεργάσιμοι κομμωτές, ένας στρατός από μοδίστρες και φίλους ή γνωστούς του σχεδιαστή που έχουν να προσθέσουν κάτι έστω και την τελευταία στιγμή. Και φυσικά, χορηγοί. Γιατί ένα σόου, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, απαιτεί χρήματα. Η μουσική, το soundtrack, o βηματισμός των μοντέλων, ο ρυθμός, η σκηνοθεσία του σχεδιαστή, συμβάλλουν σε ένα αρμονικό αποτέλεσμα που θα μεταφραστεί αργότερα σε πωλήσεις και χειροκρότημα. Το Σάββατο 30 Νοεμβρίου, στην ΕΡΤ «Ιστορίες μόδας», όπως καταγράφονται σε αρκετά χιλιόμετρα πάνω σε τακούνια ή πλατφόρμες, με αρκετά κρύσταλλα και παγιέτες, νυφικά αλλά και πρετ-α-πορτέ.

Η Μάρα Δαρμουσλή θυμάται την πρώτη επίδειξη μόδας και τις πρώτες συμβουλές που άκουσε από μία φίλη της μοντέλο.

Ο Σωτήρης Γεωργίου θυμάται ένα ταξίδι στην Πορτογαλία και κάτι μαύρες τουλίπες που στάθηκαν η αφορμή για το Black Flower και την γέννηση της πρώτης του συλλογής.

Η Σήλια Δραγούνη θα πρέπει να γυρίσει αρκετά χρόνια πίσω για να μας μεταφέρει εικόνες από το ατελιέ της Sonia Rykiel που βρέθηκε σαν 19χρονο κορίτσι ενώ η ιδανική επίδειξη μόδας για την ίδια θα ήταν ένα πάρτι, σαν τον μυστικό δείπνο.

Ο Βλάσσης Χολέβας έφτασε ακόμη και στη Νέα Υόρκη για να αφηγηθεί τη δική του ιστορία μόδας με κάτι από Ελλάδα, την ίδια στιγμή που η Χαρά Λεμπέση έπαιξε με το λευκό για να δώσει τη δική της ταυτότητα.

Και επειδή επιδείξεις μόδας δε γίνονται χωρίς το κατάλληλο μακιγιάζ που πολλές φορές είναι και ρόλος ο Φρέντυ Καλομπράτσος αισθάνεται πλέον ελεύθερος να πειραματιστεί σαν καλλιτέχνης στα πρόσωπα των μοντέλων. Ιστορίες μόδας από την πρώτη σειρά..

ΣΟΦΙΑ ΚΟΚΟΣΑΛΑΚΗ. ΝΤΡΑΠΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΟΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Σοφία Κοκοσαλάκη. Κάθε φορά που λέμε το όνομα της Ελληνίδας σχεδιάστριας φουσκώνουμε από περηφάνια. Η «δική μας» Σοφία, δεν άφησε το αποτύπωμα της στη μόδα, είναι η ελληνική μόδα! Αφιλτράριστη, αυθεντική, γι’ αυτό και τόσο αληθινή. Καμία φολκλόρ διάθεση, καμία έπαρση κι ας την αποθέωνε ο ξένος και εγχώριος Τύπος, συστήνοντας την κάθε τόσο σαν τη διάδοχο του Alexander McQueen και του John Galliano.
Κι ας φορούσαν δημιουργίες της σούπερ μοντέλα και δημοφιλείς ηθοποιοί όπως η Κate Moss, η Κate Hudson, η Anne Hathaway, η Gwyneth Paltrow, η ίδια δεν ήθελε να επικεντρώνεται σε αυτά. Η Σοφία των Ολυμπιακών Αγώνων, με τις κρητικές συλλογές, τα μινωικά αλλιώς, τις συλλογές και τις συνεργασίες της στο Μιλάνο, τη διεθνή αναγνώριση, σίγησε ξαφνικά προκαλώντας θλίψη στον χώρο της μόδας και σε όσους είχαν την ευτυχία να βρίσκονται δίπλα της.

Οι «Ιστορίες Μόδας», το Σάββατο 23 Νοεμβρίου, στις 19:00 μμ θα αφηγηθούν την ιστορία της…Ιστορίες από την Κρήτη, τη γενέτειρά της, τα παιδικά της χρόνια, την ενηλικίωση, τα ταξίδια, τις σπουδές της στην αγγλική φιλολογία και αργότερα στο Central Saint Martins, με ροκ ντραπέ, δέρμα, μετάξι, ζέρσεϊ, μουσελίνα, ελληνική μόδα στην αγαπημένη της απόχρωση: τερακότα.

Αφηγητές οι σχεδιαστές μόδας Άγγελος Μπράτης, Γιάννης Τσεκλένης, Βασίλης Ζούλιας και Λάκης Γαβαλάς, η φωτογράφος Ολυμπία Κρασαγάκη και ο μακιγιέρ Φρέντυ Καλομπράτσος. Με αγάπη και σοφία. Για τη Σοφία.

AΡΑΓΕ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ....ΑΠΟΧΡΩΣΗ OOPS! MY NAILS;

Υπάρχουν γυναίκες που αρνούνται να βγούνε από το σπίτι τους αν δεν έχουν περιποιημένα άκρα. Μπορεί τα μαλλιά τους να είναι αχτένιστα αλλά τα νύχια τους πρέπει να είναι αψεγάδιαστα 24.7. ‘Εχουν μόνιμο κλεισμένο ραντεβού, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, σε ένα nail salon. Για κάποιο λόγο, δεν ανήκω στην κατηγορία των …mani και pedi addicts. Και δεν είναι ότι δεν μου αρέσει να βλέπω τα νύχια μου βαμμένα κόκκινα ή nude, αλλά δεν απολαμβάνω -ή μάλλον δεν απολάμβανα- την διαδικασία. Δεν μου αρέσουν καθόλου κάτι μαζικά στέκια για κυρίες που δύσκολα αποχωρίζονται το «γαλλικό», απεχθάνομαι τον ήχο του νυχοκόπτη, του τροχού, μπορεί να προτιμώ και την επίσκεψη στον οδοντίατρο, θεωρώ την όλη διαδικασία υπόθεση αυστηρά προσωπική. Είναι σοβαρό …γιατρέ μου; Μια μέρα βρέθηκα τυχαία στην Πεύκη (Λεωφόρος Ειρήνης 27), για να ανακαλύψω ένα «μίνι» nail salon, οικείο από την πρώτη μου φορά, με φιλικές κοπέλες, καλλιτέχνες στο είδος τους, για να μου διδάξουν στην πράξη, τι σημαίνει ημιμόνιμο, χρώμα διαρκείας, pedicure express… Την επόμενη φορά πήγα με τις κόρες μου, στην εφηβεία πλέον, με διαφορετικές ανάγκες και απαιτήσεις. Εγώ για πρώτη φορά δεν ένιωσα το βερνίκι να με βαραίνει, ούτε είδα το χρώμα στα νύχια μου να ξεφλουδίζει δυο μέρες μετά το μανικιούρ και το πεντικιούρ μου. Η μεγάλη μου κόρη έφτιαξε νύχια-υπερπαραγωγή που κάνουν τα δάχτυλα της να μοιάζουν ακόμη πιο μακριά, και η μικρή, προτίμησε ένα μαύρο βερνίκι, ασορτί με τα ρούχα της. Ήθελε μάλιστα γυαλιστερό αλλά ματ. Το βρήκαμε. Είναι η στιγμή που λες Oops! και κλείνεις ραντεβού σε 15 μέρες πάλι, για να το ξαναπείς. Με θαυμαστικό.