Θέλαμε εδώ και καιρό να βρούμε μια πίστα για πατινάζ. Εγώ θυμόμουν τις εποχές που πηγαίναμε κάπου στον Παράδεισο Αμαρουσίου και κάναμε, σίγουρα μία φορά την εβδομάδα, με την αδερφή μου παγοτσουλήθρες σε μια τεράστια πίστα (ή μήπως ήμουν μικρή εγώ και φαίνονταν όλα τεράστια;), με δανεικά παγοπέδιλα και ζεστά γάντια.
Χρόνια μετά, φοιτήτρια ακόμη, «κατανάλωνα» ενέργεια στο Λονδίνο, σε ένα αντίστοιχο παγοδρόμιο, με πιο δυνατή μουσική, κοντά στο σπίτι μου στο Queensway. Και τώρα που τα κορίτσια έχουν ήδη παρακολουθήσει αρκετές παιδικές παραστάσεις στον πάγο, έφτασε η στιγμή να δοκιμαστούν και οι ίδιες. Να περπατήσουν, να πέσουν και αργότερα να χορέψουν.
Yπάρχουν παγοπίστες στην Κηφισίας, στην Πειραιώς και αλλού. Αρκεί να αναζητήσεις το νούμερο των παγοπέδιλων που χρειάζεσαι. Για καλύτερη ισορροπία, μην ξεχάσετε να σφίξετε καλά τα κορδόνια... Και να βγάλετε το μπουφάν σας.
Τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Το Σάββατο το πρωί, με τον ήλιο να λιώνει σιγά σιγά τον τεχνητό πάγο, αγκαλιά με ψεύτικους πιγκουίνους με παγοπέδιλα, βρήκαν τους ιδανικούς παρτενέρ για τις πρώτες φιγούρες, ήταν τέλεια εξοπλισμένα για να μη χτυπήσουν. Κράνος, γάντια, επιγονατίδες. Απαραίτητα για παν ενδεχόμενο. Γιατί όσο κι αν μας αρέσει σαν σπορ και σαν θέαμα, το πατινάζ θέλει μεγάλη προσοχή.
Προστατευτικά ακόμη και για τους αγκώνες, η είσοδος έτσι κι αλλιώς στην πίστα επιτρέπεται μόνο για παιδιά που έχουν συμπληρώσει το έκτο έτος της ηλικίας τους. Η αίσθηση ελευθερίας είναι το ζητούμενο. Για μικρούς και μεγάλους. Γιατί είναι ωραίο να απολαμβάνουμε μαζί κάτι τόσο διασκεδαστικό. Το πρωί ειδικά, που δεν είχε κόσμο (γιατί το απόγευμα έχει σίγουρα μεγαλύτερη κίνηση) μπορείς να δοκιμάσεις και περίεργες στροφές, όπισθεν, να χορέψεις νομίζοντας ότι δεν σε βλέπει κανείς.
Τα παιδιά το διασκέδασαν πολύ. Θέλουν τώρα να πηγαίνουμε συνέχεια για πατινάζ. Τουλάχιστον για όσο θα το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Όπως ήταν αναμενόμενο, γλίστρησαν και βράχηκαν. Και ύστερα το έκαναν επίτηδες.
Οπότε έπειτα από λίγη ώρα είχαν γίνει μούσκεμα. Και ακόμη κι αν κουβαλάω πάντα στην τσάντα μου μια αλλαξιά ρούχα για παν ενδεχόμενο, μετά την παρθενική παρέλαση στον πάγο, αναγκαστήκαμε να αγοράσουμε από εσώρουχα και κάλτσες μέχρι παπούτσια και παντελόνια γιατί είχαν μουσκέψει όλα. Φθηνά μας στοίχισε.
Δεν πειράζει. Τα παιδιά με τους φίλους τους θα το θυμούνται. Έτσι κι αλλιώς, την επόμενη φορά θα πάμε καλύτερα οργανωμένοι. Η ιδανική στολή θα είναι αδιάβροχη, σαν αυτή του σκι με ασορτί γάντια. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η μεγάλη μου κόρη ζητάει ήδη να κάνει μαθήματα με δάσκαλο. Οπως επίσης να φτιάξουμε μια πίστα με πάγο και στο σπίτι. Πάλι καλά που δεν ζήτησε και πιγκουίνους.
