Άραγε και οι selfies ευνοούν τις ψείρες;

Κανείς δεν παραδέχεται ότι ζει μαζί τους, εδώ και μήνες. Νύχτα-μέρα, κάτι αντιπαθητικά, εκνευριστικά, μικροσκοπικά ζωύφια, που αναπαράγονται διαρκώς, ανάμεσα σε λευκά αυγά, ζωντανά-νεκρά, συγκατοικούν στο κεφάλι μικρών και μεγάλων, με το θράσος να πηγαίνουν με τρομακτική ευκολία από κεφάλι σε κεφάλι, χτένα σε χτένα, πετσέτα σε πετσέτα... Κανείς δεν το λέει κι ας ξύνεται με μανία. Γιατί οι ψείρες παραμένουν ακόμη θέμα ταμπού.

Ένα στα πέντε παιδιά θα εμφανίσει κάποια στιγμή συμπτώματα. Κι όμως, οι ψείρες δεν πηγαίνουν στα βρώμικα μαλλιά, αντιθέτως εμφανίζονται στα καθαρά, καλογυαλισμένα κεφάλια. Κάθε τόσο έρχεται μια νέα ανακοίνωση από το σχολείο για το νέο «κρούσμα», να προσέχουμε, να πάρουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις, με προτάσεις συχνά και λίστα με όλα τα σαμπουάν, τις λοσιόν, τις κρέμες, τα ειδικά χτενάκια, κάθε υποψήφιο εχθρό για ψείρες κάθε μεγέθους.

Ο οικογενειακός ψεκασμός δεν μοιάζει να έχει ιδιαίτερα αποτελέσματα. Φανταστείτε επαναληπτικές θεραπείες κάθε 4η, 7η, 10η μέρα, σε στεγνά ή βρεγμένα μαλλιά ή και τα δύο και ύστερα ατελείωτες ώρες με μια μικροσκοπική χτένα, με τα παιδιά τυλιγμένα με πετσέτες και όλα τα ανθυγιεινά σνακ, τηλεόραση, dvd, βιβλία, ηλεκτρονικά παιχνίδια, οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει να μη βαρεθούν εύκολα και να παρατείνουν την παραμονή τους στην καρέκλα, καθώς όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να πείσεις ένα παιδί να καθήσει ακίνητο προκειμένου να ελεγχθεί και η τελευταία τρίχα.

Ψείρες, λοιπόν. Καφέ, μαύρες, άσπρες, αλλά και «ασημόσκονες» ή «χρυσόσκονες», όπως μπορείτε να τις βαφτίσετε, σε ένα παιχνίδι πολιτικής ορθότητας, ιδιαίτερα με τα κορίτσια που πολύ εύκολα πείθονται ότι οι κόλλες που χρησιμοποιούν με το γκλίτερ και όλες οι παρόμοιες κατασκευές μπορεί και να άφησαν τα ίχνη τους στην κόμη τους.

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα, λοιπόν, που μαθαίνουμε ότι υπάρχουν εξειδικευμένα πλέον κομμωτήρια στο Λος Αντζελες και σε άλλες πόλεις της Αμερικής στα οποία αφιερώνεται χρόνος από «ειδικούς» για να απομακρυνθούν ψείρες και κόνιδες, όσα ραντεβού στη σειρά κι αν χρειαστεί να κλείσει κανείς.

Πώς τις καταλαβαίνετε; Εκτός από τη φαγούρα, παρατηρήστε αν υπάρχουν μικρά, λευκά αβγά, σαν πιτυρίδα, κυρίως στα σημεία κοντά στα αυτιά και στις ρίζες των μαλλιών. Συμπαρασταθείτε στους γονείς και φίλους που βρίσκονται σε πανικό. Ειδικά όταν όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει καμία θεραπεία που να έχει 100% αποτέλεσμα ούτε 100% πρόληψη. Τι ξίδι, τι κολώνιες, τι οινόπνευμα, αν θέλουν να εγκατασταθούν, να χτίσουν φωλιές, να αναπαραχθούν, οι ψείρες θα βρουν τον τρόπο να το κάνουν.

Θα βολευτούν σε αλογοουρές, σε σινιόν, σε φρεσκολουσμένα μαλλιά αγοριών και κοριτσιών, στοιχεία που αγχώνουν αντί να καθησυχάζουν. Μοιάζει με αστείο, αλλά δεν είναι.

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο συγκεκριμένος μπελάς δεν είναι μεγαλύτερος από την τελεία στο τέλος αυτής της πρότασης. Στα κομμωτήρια του Λος Αντζελες, με τους... ψιθύρους ψείρας, θα δείτε να κάθονται και τα τρία αδέρφια μιας οικογένειας προκειμένου να μην εξαπλωθεί το φαινόμενο.

Σε σχετικό ρεπορτάζ, η μητέρα των παιδιών ήταν τόσο τρομοκρατημένη, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της. Δεν έδωσε καν το όνομα της νταντάς που ανακάλυψε τα ζωντανά ζωύφια στα μαλλιά της μεγαλύτερης κόρης. Η εταιρία λέγεται «Hair Whisperers» και δημιουργήθηκε για τους γονείς που είτε βαριούνται είτε σιχαίνονται να ξεψειρίσουν τα παιδιά τους και τους εαυτούς τους...

Και το τίμημα για τη μητέρα που σιχαίνεται να ασχοληθεί; Περίπου 300 δολάρια (!), χωρίς τις επόμενες επισκέψεις που συνιστώνται για να διαπιστωθεί αν έφυγαν για τα καλά ή επέστρεψαν οι «χρυσόσκονες», αλλά και τα προϊόντα που προτείνονται στο ταμείο, όπως χτένες και ειδικά σαμπουάν (συνήθως με φρικτή μυρωδιά).

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι μόνο οι ψείρες. Είναι και οι πολυάσχολοι γονείς που δεν έχουν πια χρόνο για τα παιδιά τους, ειδικά όταν πρόκειται για «έκτακτα», με αποτέλεσμα να δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας. Πάλι καλά που υπάρχει και το Hair Fairies με νεράιδες της... κόνιδας, κομμωτήριο αφιερωμένο αποκλειστικά στις ψείρες, με παραρτήματα στο Μανχάταν, στο Σικάγο, στο Σαν Φρανσίσκο, χρεώνοντας κατά μέσον όρο κι εκείνοι 300 δολάρια το κεφάλι.

Ακόμη και σε περιόδους κρίσης, οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις μοιάζουν να κάνουν χρυσές δουλειές. Αν πανικοβληθείτε μέσα στη νύχτα και θελήσετε συμβουλές και θεραπεία, θα σας κοστίσει πάνω από $500. Το κεφάλι. Στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϊ, στο Κονέκτικατ, στη Φλόριντα, υπάρχουν οι Licebeaters. Πώς είχαμε παλιά τους Ghostbusters; Ε, καμία σχέση. Το Τέξας έχει το δικό του... συνεργείο επιδρομής και η Βοστώνη, αντίστοιχα. Εξειδικευμένα κομμωτήρια που δέχονται από 5 μέχρι 50 τηλεφωνήματα τη μέρα από πελάτες που ζητούν «κάντε κάτι, θα πληρώσουμε όσο όσο, αρκεί να βγάλετε αυτά τα σιχαμένα ζωάκια από τη ζωή μας»...

Στις δύσκολες περιπτώσεις επιστρατεύονται ακόμη και μηχανήματα που παράγουν θερμότητα. Μόνο που το κουβεντιάζουμε, μας πιάνει φαγούρα. Όλοι είναι ευγνώμονες στο χάπι εντ. Ενας ροκ σταρ έγινε σπόνσορας στην ομάδα μπέιζμπολ του κομμωτή που τους λύτρωσε οικογενειακώς και άλλος μετέφερε όλη την ομάδα με το ιδιωτικό του τζετ.  

Και οι μύθοι για το τέλος... Οι ψείρες δεν πετούν ούτε πηδούν. Δεν συμπαθούν τη βρώμα ούτε την απλυσιά. Δεν κολλούν από καπέλο σε καπέλο. Ούτε χρειάζεται να πλένει κανείς όλα τα σεντόνια, τις κουρτίνες και τα ριχτάρια του σπιτιού για να έχει το κεφάλι του ήσυχο.  

Και οι αλήθειες. Είναι κοινωνικό στίγμα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Και στη δική μας; Οχι, βέβαια. Σιγά μην έχουμε ψείρες. Ή ασημόσκονες. Μόνο καμία χρυσόσκονη αραιά και πού, σαν κι αυτή που χρησιμοποιεί η Τίνκερμπελ για να πετάει.  

Υπάρχουν άραγε κορίτσια που δεν βιάζονται να μεγαλώσουν;

Δεν υπάρχει πιο τρομακτική εικόνα από ένα κορίτσι 10 ή 12 χρόνων, με ρουζ στα μάγουλα, τονισμένα μάτια και κραγιόν στα χείλη. Δεν μιλάμε για τα ξανθά μοντέλα με τις μπούκλες που περιφέρονται με τη μαμά από κάστινγκ σε κάστινγκ για να διαφημίσουν από φρουτόκρεμες και καλσόν μέχρι παπούτσια και γούνες... Αλλά τις σύγχρονες Λολίτες, τα κορίτσια που μας κάνουν να σαστίζουμε κάθε φορά στην παρέλαση, με τις μίνι φούστες, το διχτυωτό καλσόν και τα στιλέτο, τις κοπέλες που πηγαίνουν στο σχολείο με τσάντα Χάνα Μοντάνα, γκλίτερ στα βλέφαρα και ανταύγειες, τα πρότυπα ζωής που μέχρι τώρα βλέπαμε στο σινεμά, σαν εξαιρέσεις, σαν παραδείγματα προς αποφυγή, σαν σενάρια επιστημονικής... ενηλικίωσης και τώρα όχι μόνο τα βιώνουμε. Δεν το καταλαβαίνουμε καν... Χαμένη νεότητα. Οχι, όχι, δεν θα μιλήσουμε για κλισέ περί χαμένης αθωότητας. Αλλά για παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν, όχι για να φορέσουν τα τακούνια της μαμάς, αλλά γιατί δεν τους επιτρέπεται να συμπεριφέρονται σαν παιδιά. Τα κορίτσια ειδικά βομβαρδίζονται από εικόνες γυαλιστερές, εικόνες πλασματικές, γίνονται ερωτικά αντικείμενα πόθου, χωρίς τίποτα να μπορεί να μας σοκάρει πλέον.

Βλέπουμε διαρκώς νεαρά κορίτσια που μετατρέπονται σε σύμβολα του σεξ κι εμείς απλώς τα παρατηρούμε. Όπως έκανε ο Κέβιν Σπέισι με τη Μένα Σουβάρι στο «American Beauty». Στο σινεμά. Μα τώρα στα γενέθλια της κόρης σου θα πρέπει να περιμένεις ότι θα σου φέρουν σετ μακιγιάζ για δώρο, ροζ πλαστικά πέδιλα με φτερά, μίνι φούστες, μπλούζες με στρας και παγιέτες. Κι ας σβήνει τα πέντε ή τα έξι κεράκια στην τούρτα.

Ακόμη και τη στολή της Χιονάτης ή της Σταχτοπούτας να αγοράσεις για τις Απόκριες, στο σετ θα βρεις ασορτί παπούτσια με τακούνια. Γιατί, αν δεν το θυμάστε, το γυάλινο γοβάκι της Σταχτοπούτας ήταν τουλάχιστον 12ποντο(!) Αλλά το πρόβλημα μας δεν είναι οι Απόκριες. Είναι ότι τα κορίτσια ποζάρουν πλέον στον καθρέφτη όλες τις ημέρες του χρόνου σαν να ήταν Απόκριες. Με κολάν, μποά και περιποιημένο μανικιούρ-πεντικιούρ. Και στην πραγματικότητα νομίζουν ότι μιμούνται τις κούκλες τους, τις ηρωίδες τους, τις ζωγραφιές από τα βιβλία τους, τα παιδικά περιοδικά, τα dvds που παρακολουθούν, τις ταινίες που βλέπουν. 

Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει όμως τίποτα πια. Εδώ και λίγο καιρό, το μικρό σέξι κορίτσι κάνει την εμφάνισή του παντού. Στα media δηλαδή. Κάθε φορά που η Έμα Γουάτσον εμφανίζεται στο κόκκινο χαλί, χρόνια τώρα, ανεβαίνουν οι πωλήσεις των ειδικών αξεσουάρ μαλλιών, γιατί όλα τα κορίτσια ονειρεύονται να ξυπνάνε και να κοιμούνται με τα μαλλιά της. Και βέβαια μην ξεχνάμε και την Μπρίτνεϊ Σπίαρς, η οποία, ήδη από τα 16 της, «αποδομούσε» τη στολή του σχολείου για να κάνει τη μικρή της επανάσταση και να βρει πολλές θαυμάστριες να την ακολουθήσουν. Όπως γίνεται πάντα. Μικρές Λολίτες. Εξαιρετικά νέες και προκλητικές μαζί.

Πώς φτάσαμε όμως έως εδώ; Η αυθεντική Λολίτα (η 12χρονη πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και αργότερα στο φιλμ του Στάνλεϊ Κιούμπρικ) δεν είχε καμία σχέση μάλλον με τη σημερινή. Ήταν ένα θύμα του πατριού της, χωρίς δύναμη να αντιδράσει...

Εμείς πάλι, μπορούμε να αντιδράσουμε. «Φέρτε πίσω τις σχολικές στολές για τις μικρές Λολίτες», έγραφε η εφημερίδα Daily Telegraph σε κείμενο όπου περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια τα αποκαλυπτικά συνολάκια που επιλέγονται για την πασαρέλα στο προαύλιο. Πού να μεγαλώσουν λίγο ακόμη και να ανακαλύψουν ταινίες του παρελθόντος, τι έχουν να φορέσουν... 

Θυμηθείτε τη Σίρλεϊ Τεμπλ να υποδύεται στην ταινία του 1933, «Polly Tix in Washington» μια 4χρονη(!) ιερόδουλη... Το περίεργο είναι ότι πολλές ηθοποιοί ξεκίνησαν από νωρίς την καριέρα τους σαν σύμβολα του σεξ. Η 14χρονη Τζόντι Φόστερ στον «Ταξιτζή», η 12χρονη Μπρουκ Σίλντς στην «Κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης», ακόμη και η Πενέλοπε Κρουζ είχε εμφανιστεί σε μια γαλλική σαπουνόπερα στα 13 της χρόνια («Serie Rose») σαν νυμφίδιο.

Δεν χρειάζεται να πάμε τόσα χρόνια πίσω. Αρκεί να παρακολουθήσουμε οποιαδήποτε επίδειξη μόδας. Θα παρατηρούσατε πανέμορφα κορίτσια χωρίς ατέλειες. Αν ζητούσατε τις καρτέλες τους από τα πρακτορεία θα διαπιστώνατε ότι σε πολλές περιπτώσεις μιλάμε για κορίτσια 12, το πολύ 15 χρόνων που κάνουν... κοπάνα από το σχολείο για να ξεκινήσουν μια λαμπρή καριέρα. Με το πρώτο τους εξώφυλλο, θα υποδύονται άλλοτε τον ρόλο της εικοσάρας και άλλοτε της αθώας μαθήτριας.

Όλα έχουν να κάνουμε με αυτή την υστερία γύρω από την τελειότητα, την αθάνατη ομορφιά, την εμμονή με τη νεότητα. Τα περισσότερα μοντέλα στην πασαρέλα ανήκουν ηλικιακά στο γκρουπ 14-19 χρόνων και είθισται να χρησιμοποιούνται σε νουάρ διαφημιστικές ιστορίες με σεξουαλικά υπονοούμενα. Για να διαφημίσουν στιλέτο και τσάντες. Την ίδια στιγμή που βλέπουμε «μεγαλοκοπέλες» να παλιμπαιδίζουν με γλειφιτζούρια, αλογοουρές και κάλτσες μέχρι το γόνατο, αγκαλιά με αρκουδάκια για ανδρικά περιοδικά. Η παιδικότητα πουλάει. Οι σχεδιαστές μόδας και οι υπεύθυνοι καλλυντικών «φροντίζουν» τις μελλοντικές τους πελάτισσες. Εμείς πάλι μπορούμε αντί να αγοράζουμε -για τις Απόκριες- στολές «αυστηρά ακατάλληλες», να τους επιτρέψουμε να ανακαλύψουν τη σεξουαλικότητα τους όταν είναι έτοιμες. Η Μαντόνα χόρεψε με τσιχλόφουσκα κι έπαιξε σχοινάκι στα 50 της. Δεν τους ευχόμαστε το ίδιο...

Πατινάζ για παιδιά από 6 χρονών και πάνω με πιγκουίνους (ή χωρίς)

Θέλαμε εδώ και καιρό να βρούμε μια πίστα για πατινάζ. Εγώ θυμόμουν τις εποχές που πηγαίναμε κάπου στον Παράδεισο Αμαρουσίου και κάναμε, σίγουρα μία φορά την εβδομάδα, με την αδερφή μου παγοτσουλήθρες σε μια τεράστια πίστα (ή μήπως ήμουν μικρή εγώ και φαίνονταν όλα τεράστια;), με δανεικά παγοπέδιλα και ζεστά γάντια.

Χρόνια μετά, φοιτήτρια ακόμη, «κατανάλωνα» ενέργεια στο Λονδίνο, σε ένα αντίστοιχο παγοδρόμιο, με πιο δυνατή μουσική, κοντά στο σπίτι μου στο Queensway. Και τώρα που τα κορίτσια έχουν ήδη παρακολουθήσει αρκετές παιδικές παραστάσεις στον πάγο, έφτασε η στιγμή να δοκιμαστούν και οι ίδιες. Να περπατήσουν, να πέσουν και αργότερα να χορέψουν.

Yπάρχουν παγοπίστες στην Κηφισίας, στην Πειραιώς και αλλού. Αρκεί να αναζητήσεις το νούμερο των παγοπέδιλων που χρειάζεσαι. Για καλύτερη ισορροπία, μην ξεχάσετε να σφίξετε καλά τα κορδόνια... Και να βγάλετε το μπουφάν σας.

Τα παιδιά ξετρελάθηκαν. Το Σάββατο το πρωί, με τον ήλιο να λιώνει σιγά σιγά τον τεχνητό πάγο, αγκαλιά με ψεύτικους πιγκουίνους με παγοπέδιλα, βρήκαν τους ιδανικούς παρτενέρ για τις πρώτες φιγούρες, ήταν τέλεια εξοπλισμένα για να μη χτυπήσουν. Κράνος, γάντια, επιγονατίδες. Απαραίτητα για παν ενδεχόμενο. Γιατί όσο κι αν μας αρέσει σαν σπορ και σαν θέαμα, το πατινάζ θέλει μεγάλη προσοχή.

Προστατευτικά ακόμη και για τους αγκώνες, η είσοδος έτσι κι αλλιώς στην πίστα επιτρέπεται μόνο για παιδιά που έχουν συμπληρώσει το έκτο έτος της ηλικίας τους. Η αίσθηση ελευθερίας είναι το ζητούμενο. Για μικρούς και μεγάλους. Γιατί είναι ωραίο να απολαμβάνουμε μαζί κάτι τόσο διασκεδαστικό. Το πρωί ειδικά, που δεν είχε κόσμο (γιατί το απόγευμα έχει σίγουρα μεγαλύτερη κίνηση) μπορείς να δοκιμάσεις και περίεργες στροφές, όπισθεν, να χορέψεις νομίζοντας ότι δεν σε βλέπει κανείς.

Τα παιδιά το διασκέδασαν πολύ. Θέλουν τώρα να πηγαίνουμε συνέχεια για πατινάζ. Τουλάχιστον για όσο θα το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Όπως ήταν αναμενόμενο, γλίστρησαν και βράχηκαν. Και ύστερα το έκαναν επίτηδες.

Οπότε έπειτα από λίγη ώρα είχαν γίνει μούσκεμα. Και ακόμη κι αν κουβαλάω πάντα στην τσάντα μου μια αλλαξιά ρούχα για παν ενδεχόμενο, μετά την παρθενική παρέλαση στον πάγο, αναγκαστήκαμε να αγοράσουμε από εσώρουχα και κάλτσες μέχρι παπούτσια και παντελόνια γιατί είχαν μουσκέψει όλα. Φθηνά μας στοίχισε.

Δεν πειράζει. Τα παιδιά με τους φίλους τους θα το θυμούνται. Έτσι κι αλλιώς, την επόμενη φορά θα πάμε καλύτερα οργανωμένοι. Η ιδανική στολή θα είναι αδιάβροχη, σαν αυτή του σκι με ασορτί γάντια. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η μεγάλη μου κόρη ζητάει ήδη να κάνει μαθήματα με δάσκαλο. Οπως επίσης να φτιάξουμε μια πίστα με πάγο και στο σπίτι. Πάλι καλά που δεν ζήτησε και πιγκουίνους.

Μουσείο της Ακρόπολης ή ...Λούβρος;

Κυριακή απόγευμα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Με παιδιά. Παιδιά ηλικίας 3 έως 11 χρόνων. Κατεβήκαμε με το αυτοκίνητο και περπατήσαμε, βγαίνοντας πήραμε το κόκκινο τρενάκι για να βρεθούμε στην Πλάκα, να πάρουμε το μετρό από το Σύνταγμα και να επιστρέψουμε και πάλι στην Ακρόπολη για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να φύγουμε. Τα παιδιά ευχαριστήθηκαν πιο πολύ τα μεταφορικά μέσα παρά τη βόλτα στο μουσείο. Αν αυτό λέει κάτι.

Κι ας είχαμε πει ιστορίες για το νέο μας μουσείο... Κι ας είχαμε δει εικόνες, βιβλία... Μπορεί να φταίει η ουρά. Ο κόσμος. Το μπουλούκι. Ότι μόλις πληρώσαμε το εισιτήριο, και ζητήσαμε από την κοπέλα στο ταμείο έναν χάρτη ή κάποιο φυλλάδιο για παιδιά, μας είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα, ίσως αργότερα. Ή αν σταθούμε τυχεροί μπορεί να βρούμε κάτι στο πωλητήριο.

Οι μικροί επισκέπτες είχαν ήδη διψάσει. Και πεινάσει μαζί. Στο μπαρ του ισογείου περιμέναμε ένα 10λεπτο για να πιούμε νερό γιατί δεν είχε μείνει τίποτα άλλο (σάντουιτς, παγωτό, γλυκό...) Αν εντυπωσιάστηκαν με κάτι, ήταν με τα γυάλινα πατώματα, με τους «θησαυρούς» αλλά με το γυαλί που είχε ραγίσει σε αρκετά σημεία, ορισμένα άρχισαν να φοβούνται.

Γέλασαν όταν είδαν μια γάτα, ζωντανή να περπατάει κάτω από το τζάμι. Αδιαφόρησαν με τα εκθέματα, γιατί όπως έλεγαν, «υπάρχει μόνο η ονομασία, καμία περιγραφή να μάθουμε και κάτι παραπάνω γι' αυτό που βλέπαμε». Μια 11χρονη φίλη από την παρέα απογοητεύτηκε. «Δεν είδα τίποτα που να ξεχωρίζει, να φωτίζεται διαφορετικά, να λαχταράς για να το δεις και να το θαυμάσεις. Ήταν σαν παρέλαση από μικρά και μεγάλα αγάλματα».

Περάσαμε όμορφα πάντως. Τα καροτσάκια έκαναν σφήνες ανάμεσά μας και ανέβαιναν (ή κατέβαιναν) παράνομα στις κυλιόμενες, οι υπεύθυνοι του μουσείου έτρεχαν λαχανιασμένοι πίσω από όσους έβγαζαν φωτογραφική μηχανή (αν και τα κινητά που κλίκαραν κάθε τόσο δεν τα έπαιρναν είδηση). Τελικά χάρτη δεν βρήκαμε. Αγοράσαμε μόνο κάτι memory cards για ενθύμιο. Όπως έλεγε κι ένα αγοράκι: «Και ο Λούβρος είχε ουρές αλλά όταν μπαίνεις δεν θέλεις να ξαναφύγεις».