Εμβόλια, πειραματισμοί με βελόνες και αστικοί μύθοι...

Αν έχεις αλλάξει παιδίατρο επειδή δεν είχε υπομονή με τα παιδιά, πολύ περισσότερο με σένα την ίδια στον ρόλο της μητέρας, καθώς με δυσκολία δεχόταν να απαντήσει και στην πιο σύντομη ερώτηση, κι αν έχεις δει τη βελόνα από το εμβόλιο να σπάει στο μπράτσο του μωρού σου από την ένταση που βίωνε εκείνη τη στιγμή το παιδί, κι αν ο παιδίατρος έβριζε κι από πάνω το παιδί γιατί κατέστρεψε το εμβόλιο, τότε ξέρεις καλά ότι η επίσκεψη στον παιδίατρο για να συμπληρωθούν τα «απαραίτητα» εμβόλια στο γαλάζιο βιβλιάριο δεν αποτελεί για κανέναν υπόθεση ρουτίνας.

Κάθε μέρα όμως προκύπτει και κάτι καινούργιο. Τι είναι προτιμότερο τελικά; Να κάνουμε το εμβόλιο της νέας γρίπης όταν φτάσει στα φαρμακεία ή να προτιμήσουμε το παλιό, το εποχιακό, αυτό της κοινής γρίπης; Κι αν τελικά είναι καλύτερο να μην κάνουμε τίποτα απολύτως και να ενισχύσουμε τον οργανισμό μας με εχινάτσια και βιταμίνες; Πολλοί επιμένουν ότι θα έπρεπε όλοι να κάνουμε το εμβόλιο του πνευμονιόκοκκου. Μικροί και μεγάλοι. Και οι παρενέργειες;

Το μόνο σίγουρο για την ώρα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να σε υποχρεώσει να πάρεις μια τέτοια απόφαση για το παιδί σου ή τον εαυτό σου. Εμπιστεύεσαι τον γιατρό σου και αποφασίζεις. Όμως αν μέχρι σήμερα τρέμαμε με όλες αυτές τις μελέτες που έχουμε διαβάσει κατά καιρούς για «δύσκολα» και «επικίνδυνα» εμβόλια, ειδικά η φετινή χρονιά θυμίζει θρίλερ με σασπένς για γερά νεύρα.

Πάλι καλά που υπάρχουν και νηφάλιοι παιδίατροι, πιο ήπιοι και καθησυχαστικοί. Καθώς αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην κλασική ιατρική και την ομοιοπαθητική, έχουν τον τρόπο να σβήνουν με τη γομολάστιχα όσα εμβόλια θεωρούν οι ίδιοι μάλλον περιττά και να προχωρούν μόνο σε εκείνα που «πρέπει» να γίνουν.

Με απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά να συμφωνούν και οι γονείς του παιδιού. Γιατί η ομοιοπαθητική δεν είναι ασύμβατη με τους καθιερωμένους εμβολιασμούς. Απλώς μπορεί κανείς να επιλέξει και μια πιο μινιμαλιστική αντιμετώπιση. Γνωρίζοντας φυσικά ότι αργότερα μπορεί και να έχει πρόβλημα με το σχολείο, όταν θα ζητηθεί στο δημοτικό φωτοτυπία του βιβλιαρίου.

Αλλά όταν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί... Παιδιά και ενήλικες μπορούν να διαμορφώσουν το προσωπικό τους πρόγραμμα εμβολιασμών. Γιατί και το τρύπημα αποτελεί προσωπική υπόθεση και κανείς δεν είναι σε θέση να πει αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Σίγουρα οι παλιότερες γενιές ήταν υπέρ όλων των εμβολίων. Τώρα όμως που έχουμε πρόσβαση σε τόσες έρευνες και στατιστικές, μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα δοκιμάσουμε το νέο εμβόλιο της γρίπης ή όχι. Σαν... πειραματόζωα. Και καθώς πολλοί γιατροί μιλούν για την «ευλογία των εμβολίων», καλό θα είναι να γίνεται ένας διαχωρισμός στα ακίνδυνα και τα επικίνδυνα «ευλογημένα».

Και ναι, με μια απλή ένεση, η άμυνα του οργανισμού μπορεί να δυναμώσει. Κι αν συμβεί το αντίθετο; Κι αν ο εμβολιασμός δεν αποτελεί τον καλύτερο τρόπο εξουδετέρωσης των σύγχρονων ασθενειών; Διαβάζουμε σε ξένες εφημερίδες κυρίως για ιστορίες παιδιών, μικρών παιδιών, που εμβολιάστηκαν με ΜΜR για παράδειγμα, το εμβόλια της ιλαράς, της παρωτίτιδας και της ερυθράς, κι έγιναν επιληπτικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις πέθαναν.

Αυτές οι ιστορίες δεν αποτελούν αστικούς μύθους. Ο υψηλός πυρετός και η αϋπνία μπορεί να φαίνονται αρχικά σαν «μικρές» παρενέργειες. Ενα κορίτσι κόλλησε ιλαρά μετά το MMR, έπαθε εγκεφαλίτιδα και πέθανε. Ενα άλλο έπεσε σε κώμα μετά το εμβόλιο και όταν συνήλθε ήταν σχεδόν παράλυτη, ένα «φυτό», όπως την είχε περιγράψει η ίδια της η μητέρα.

Μοιάζει με ρώσικη ρουλέτα. Και δυστυχώς αυτές είναι οι ιστορίες που αφηγούμαστε οι μαμάδες μεταξύ μας. Και ανατριχιάζουμε. Και ύστερα ξυπνάμε και παίρνουμε τις αποφάσεις. Το ξέρετε αλήθεια ότι τα κρούσματα οστρακιάς ελαττώθηκαν χωρίς να έχει αναπτυχθεί ποτέ εμβόλιο κατά της συγκεκριμένης ασθένειας; Βελόνα ή γόμα, η απόφαση είναι δική μας.

Η αγωνία είναι δεδομένη. Για όλους. Μαζί με την ανασφάλεια. Ειδικά όταν καλούμαστε να βρούμε τις ισορροπίες ανάμεσα στην υγεία και την ανοσοποίηση. Πόσο «ακίνδυνο» αλήθεια είναι το εμβόλιο κατά της νέας γρίπης, το εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας Β ή της μηνιγγίτιδας;

Μπροστά στην κινδυνολογία των μίντια, η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία και τη Γαλλία επιβάλλουν με νόμο τους εμβολιασμούς αδιακρίτως. Μαθαίνουμε ότι στην Αμερική ύστερα από πιέσεις συλλόγων γονέων, και κυρίως εκείνων που τα παιδιά τους παρουσίασαν μη αναστρέψιμες βλάβες ύστερα από εμβολιασμούς, το Αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε εθνικό πρόγραμμα για την καταγραφή των βαρέων παρενεργειών σε παιδιά από τα εμβόλια. Το National Childhood Vaccine Injury Αct.

Είναι η στιγμή που δεν υπάρχει επιστροφή. Προσπαθείς να δικαιωθείς για ό,τι συνέβη στο παρελθόν χωρίς τίποτα να αλλάζει το παρόν. Έρευνες για μη θανατηφόρες παρενέργειες δείχνουν ότι ο συνολικός αριθμός θυμάτων των εμβολιασμών μπορεί να ξεπερνά τις 100.000. Πόσο συγκεκριμένοι μπορεί να είναι οι γιατροί παγκοσμίως όταν αναφέρουν τα περιστατικά, ειδικά όταν κανείς δεν ξέρει πόσα από αυτά είναι μόνιμες αναπηρίες...

Η μόνη αλήθεια είναι ότι τα εμβόλια κοστίζουν πολύ περισσότερο από τη ζωή και την υγεία των παιδιών. Το παιχνίδι έχει κανόνες. Κανόνες που δεν γνωρίζουμε όλοι, γι' αυτό και παίζουμε χωρίς να κοιτάμε τα ζάρια. Οι μύθοι είναι πολλοί επίσης. Καλά θα κάνουμε να αρχίσουμε να τους αναζητάμε, για να ελαττώσουμε τους πειραματισμούς με τις βελόνες...

Διαζύγιο: Ένα φιλμ (α)κατάλληλο για ανηλίκους

Αν η πραγματικότητα θυμίζει Πόλεμο των Ρόουζ και λίγο μετά Κράμερ εναντίον Κράμερ, τότε η εικόνα στο δικαστήριο δεν μπορεί να είναι και πολύ διαφορετική. Η επιμέλεια των παιδιών στη διάσταση και το διαζύγιο είναι μια ιστορία σε εξέλιξη για όλους, χωρίς απαραίτητα χάπι εντ. Ακόμη και αν ένας γάμος καταλήγει με συναινετικό διαζύγιο και όσο γίνεται ομαλότερη επικοινωνία από τους δύο πρώην συζύγους, τα παιδιά παραμένουν στο επίκεντρο, θεατές, μάρτυρες και πρωταγωνιστές μαζί, ενός παιχνιδιού που γράφει Game Οver.

Μελό; Όχι απαραίτητα. Εξαρτάται πάντα από το καστ. Τα ερωτήματα, πολλά. Σε τι ποσοστό αναλαμβάνουν την επιμέλεια του παιδιού οι μητέρες ή αντίστοιχα οι πατέρες; Τι στοιχεία έχουμε για την Ελλάδα; Από ό, τι μαθαίνουμε από τα στατιστικά στοιχεία, εφαρμόζεται το σύστημα της αποκλειστικής επιμέλειας των τέκνων, καθώς δεν εμφανίστηκε ούτε μια απόφαση δικαστηρίου που να επιδικάζει κοινή επιμέλεια στους δυο γονείς.

Τα στοιχεία, αποκαλυπτικά. Τουλάχιστον μέχρι πρότινος. Οι δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται σχεδόν πάντα κατόπιν αγωγής της μητέρας, σε ποσοστό 89,42%... Αφορούν κυρίως διατροφή και όχι επιμέλεια, σε ποσοστό 97,6% των αιτημάτων των γυναικών... Η επιμέλεια δίνεται αποκλειστικά στη μητέρα, σε ποσοστό 90,6%, καθώς ο πατέρας εμφανίζεται να τη διεκδικεί σπανιότατα... Σε ορισμένες περιπτώσεις, περίπου στο 10%, ο πατέρας ζητεί από το δικαστήριο να ρυθμιστεί η επικοινωνία με τα παιδιά του.

Όσο για τα δικαιώματα και την προστασία των παιδιών στη ζωή τους μετά το διαζύγιο, αυτά φέρονται να γίνονται άλλοθι για οικονομικές διαμάχες, με όλα τα κλισέ, την οργή, τον θυμό των «μεγάλων», αφού οι δίκες στο συντριπτικό ποσοστό του 90% αφορούν θέματα διατροφής.

Αντί λοιπόν να ονειρευόμαστε να υποδυθούμε τον ρόλο της Καθλίν Τέρνερ, του Μάικλ Ντάγκλας, της Μέριλ Στριπ, του Ντάστιν Χόφμαν, μπορούμε να πετάξουμε το σενάριο και να αυτοσχεδιάσουμε. Σε ένα φιλμ που δεν θα είναι ακατάλληλο, αλλά κατάλληλο για ανηλίκους...

Ήρθαν τα Χριστούγεννα (κι ας είναι Νοέμβριος)… Ακόμη να στολίσετε το σπίτι;

Είναι κιόλας Χριστούγεννα. Είναι; Πιστεύεις; Πιστεύω; Απομένουν 50 κάτι ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα, ακούμε καθημερινά με άσχετες αφορμές. Με την κρίση σαν καραμέλα, σαν άλλοθι, πραγματικότητα, απειλή, ριάλιτι, εφιάλτη, τα Χριστούγεννα προσφέρονται αυτή τη φορά σαν αντίδοτο με χρυσές κορδέλες, κόκκινες βελούδινες μπότες, ψεύτικο χιόνι, ψεύτικη διάθεση, fake Αγιους Βασίληδες όλων των εθνικοτήτων.

Με την αλλαγή του μήνα, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί μάς προτρέπουν με αντίστοιχα ελληνικά και ξένα χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια να ονειρευτούμε λευκά Χριστούγεννα ή να καλέσουμε τον Ρούντολφ, το ελαφάκι, σπίτι μας. «Είμαστε οι πρώτοι που βάζουμε το «Last Christmas» περηφανευόταν κάποιος. Όχι απαραίτητα.

Στους δρόμους έχουν ανοίξει ήδη τα πρώτα εποχικά καταστήματα με στολίδια, φάτνες-υπερπαραγωγές, ασημένια, χρυσά, λευκά, πράσινα, κόκκινα δέντρα. Βγάζουν τα έλκηθρα έξω από τη βιτρίνα για κράχτη, αλλά μάλλον δεν λέει να πατήσει κανείς το πόδι του μέσα.

«Ακόμη δεν στολίσατε το σπίτι;», λέει παρουσιάστρια πρωινής εκπομπής. «Ειδικά αν έχετε παιδιά, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο». Να ανάψουμε το τζάκι, να ψήσουμε κουραμπιέδες, να ψήσουμε μελομακάρονα, να αφήσουμε και ένα ποτήρι γάλα για τον Αγιο Βασίλη, μήπως κι εκείνος βιάζεται να έρθει από τα μέρη μας...

Η υπερβολή είναι εισαγόμενη. Είναι υπέροχο να βλέπεις τις στολισμένες βιτρίνες που αποκαλύπτουν παραστάσεις στα πολυκαταστήματα του Λονδίνου, του Παρισιού, της Νέας Υόρκης, ήδη από τον Νοέμβριο. Αλλά όταν σου γίνεται πλύση εγκεφάλου δύο μήνες ακριβώς πριν, για μια γιορτή που προκαλεί μελαγχολία στους περισσότερους ενήλικες, το τελευταίο πράγμα που μπορείς να σκεφτείς είναι ρεβεγιόν, μενού με φιλέτο από βουβάλι Κερκίνης με πουρέ γλυκοπατάτας, γεμιστή γαλοπούλα με κάστανα και γλυκό κρασί ή χοιρινό καρέ με αποξηραμένα φρούτα.

Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά. Με στολίδια που θα φτιάξουμε μόνοι μας για το δέντρο, ανακυκλώνοντας παλιά παιχνίδια, με βόλτες και ανταλλαγές επισκέψεων με φίλους, χαρτιά και πράσινες τσόχες με φασόλια και φακές, αντί για ευρώ. Και ναι, απομένουν 50 και κάτι ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Σκέφτομαι μόνο με τρόμο το σάουντρακ... Διασκευασμένα τρίγωνα-κάλαντα από λούτρινα τερατάκια. Και σκοτεινιάζει και νωρίς.

Τώρα και πάρτι…υπερηχογραφήματος

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν συμπάθησα τα θεματικά πάρτι-υπερπαραγωγές της υπερβολής, του τύπου πάρτι αποφοίτησης του μεγάλου γιου της οικογένειας, πάρτι για την επέτειο γάμου 10 χρόνων, για το... πρώτο δόντι. Και τώρα που διαβάζω ότι η νέα τάση στην Αμερική θέλει τους υποψήφιους γονείς να οργανώνουν πάρτι με γαλάζια, ροζ ή πολύχρωμα μπαλόνια μόλις μαθαίνουν το φύλο του παιδιού τους, ανατριχιάζω και μόνο με την ιδέα.

Στιγμές αυστηρά προσωπικές. Γιατί θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε αν το μωρό στην κοιλιά είναι αγόρι ή κορίτσι; Να είναι καλά, τυχερό, σαν τα ψηλά βουνά, οι ευχές μπορούν να περιμένουν τουλάχιστον μέχρι το μαιευτήριο. Αλλά να σε υποχρεώνουν να συμμετέχεις μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι της παράνοιας, είναι μάλλον εκνευριστικό.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά υπάρχουν και οι λίστες. Λίστες με τραπεζικούς λογαριασμούς στους γάμους; Λίστες με καταθέσεις τώρα και στα baby showers, στα πάρτι για τη μέλλουσα μαμά με τις φίλες της, που μυρίζουν ταλκ και cupcakes και λιώνουν.

Αυτές οι ιστορίες ταιριάζουν περισσότερο στο σινεμά ή στην τηλεόραση. Έχουμε διασκεδάσει βλέποντας αντίστοιχες εικόνες σε σειρές όπως το Sex and the city αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα θέλαμε να είμαστε και καλεσμένοι. Η μεγαλύτερη ανακούφιση ήρθε μάλλον από τα χείλη της Σαμάνθα (την μεγαλύτερη και μάλλον πιο κυνική της παρέας της σειράς), η οποία, όταν έχασε τα αγαπημένα της παπούτσια Μανόλο Μπλάνικ σε ένα επεισόδιο, γιατί η οικοδέσποινα σε αντίστοιχο πάρτι της ζήτησε να τα βγάλει (και της τα έκλεψαν), αναρωτήθηκε γιατί η ίδια, ως ανύπαντρη, δεν είχε υποχρεώσει ποτέ κανέναν φίλο της να γίνει χορηγός στη ζωή της.

Και υπολόγισε πόσα χρήματα έχει διαθέσει για γάμους και γεννητούρια φίλων και γνωστών της. Γι' αυτό καταδικάζουμε την ιδέα διοργάνωσης «πάρτι φύλου του μωρού». Το περίεργο της ιστορίας είναι ότι ακόμη και οι ίδιοι οι γονείς επιλέγουν να μοιραστούν τη χαρά τους με τους φίλους τους, οπότε μόνο όταν έρθει η ώρα της τούρτας, αποκαλύπτεται η έκπληξη, ανάλογα με το χρώμα που θα έχει επιλέξει ο ζαχαροπλάστης για γλάσο. Άλλοι, κρύβουν και μοιράζουν το τελευταίο υπερηχογράφημα σε λευκά φακελάκια στους καλεσμένους τους...

Όχι άλλα άσκοπα πάρτι. Ας αντισταθούμε στα πάρτι διαζυγίων. Στα πάρτι επανασυνδέσεων. Στα πάρτι απόκτησης νέου κατοικίδιου. Στα πάρτι τεστ εγκυμοσύνης. Στις προσωπικές στιγμές με αρένα. Άσε που τα υπερηχογραφήματα δεν είναι πάντα σωστά. Λίγες εβδομάδες μετά το «αγόρι» μπορεί να είναι «κορίτσι». Και τότε, δεν θα πρέπει να αλλάξετε μόνο τα δώρα αλλά και το... γλάσο.