Μάθημα αναρρίχησης (και άσκηση θάρρους) στο The Wall, πιο ψηλά, πιο ψηλά...

Μέσα σε δύο εβδομάδες, πήγαμε δύο φορές για αναρρίχηση. Κι αυτό κάτι λέει. Την πρώτη φορά μας προέτρεψε μια παρέα με φίλους που έχουν αγόρια. Όχι ότι η αναρρίχηση απευθύνεται αποκλειστικά σε αγόρια, αλλά ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα τους αρέσει και τι όχι. Στο τέλος βρέθηκα να κάνω κι εγώ μαζί τους, να φοράω τα ειδικά παπούτσια, τη ζώνη, να ακολουθώ κατά γράμμα τις συμβουλές του ευγενέστατου προπονητή - δασκάλου.

Το The Wall βρίσκεται, στην Παλλήνη, όχι μακριά από τον Σταυρό. Μπορεί κανείς να επιλέξει ανάμεσα σε μαθήματα αναρρίχησης για αρχάριους και προχωρημένους, αλλά και ιδιαίτερα προγράμματα τεχνικής και προπόνησης. 

Εμείς, μια παρέα με δύο γυναίκες και πέντε παιδιά, δοκιμαστήκαμε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σπορ, όπου τα παιδιά έχουν ένα επιπλέον ατού: την έλλειψη φόβου. Και κυρίως τον ενθουσιασμό τους.

Ακόμη κι αν δεν πάσχεις από υψοφοβία -και είσαι ενήλικας-, η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να πανικοβληθείς. Και δεν έχει να κάνει με το αν κοιτάζεις πάνω ή κάτω ή αν έχεις καλή φυσική κατάσταση. Έχει μάλλον περισσότερη σχέση με τη διάθεση της στιγμής.

Τα παιδιά, πάντως, δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν. Έκαναν υπομονετικά σειρά, το ένα πίσω από το άλλο, περίμεναν το πρόσταγμα του δασκάλου και στην πρώτη, άχαρη για πολλούς, φάση της προετοιμασίας, σκαρφάλωσαν σαν μαϊμουδάκια, με απόλυτη ασφάλεια, στους τοίχους.

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Υπάρχουν παντού στρωμένα μπλε στρώματα, αλλά το σημαντικότερο είναι η δυαδικότητα και το κλίμα συνεργασίας που επικρατεί, καθώς για να ανεβεί κανείς σε έναν τοίχο, όποια κι αν είναι η κλίση του, είτε είναι αρχάριος είτε προχωρημένος, θα πρέπει να τον κρατάει κάποιος που φέρει τον ανάλογο εξοπλισμό, αφήνοντας ή τραβώντας το σχοινί, μια ρυθμική διαδικασία αλληλεγγύης που μας άρεσε πολύ.

Όσοι εργάζονται στο The Wall μοιάζουν να αγαπούν αυτό που κάνουν και τα παιδιά είναι κάτι που το εισπράττουν αυτό. Η αναρρίχηση, επίσης, δεν είναι ένα ακριβό άθλημα, καθώς στον συγκεκριμένο χώρο πληρώνεις το αντίτιμο του εισιτηρίου και μπορείς να μείνεις όλη μέρα. Όχι ότι το αντέχεις αν έχεις μόλις ξεκινήσει και δεν ξέρεις όλα τα κόλπα. Μας βοήθησε και η μέρα, όμως. Και παρ' όλο που το sport climbing center είναι κλειστό, βρεθήκαμε στο τέλος έξω, ανάμεσα σε αρκετά αδέσποτα, φιλικά σκυλιά, να βλέπουμε τα παιδιά μας να χοροπηδούν σε bungee τραμπολίνο. Η απόλυτη διασκέδαση. Εδώ, η επανάληψη είναι απαραίτητη. Γιατί η μία φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Έχει προηγηθεί ο πειραματισμός στη μεγαλύτερη αναρριχητική πίστα της Αθήνας, οπότε όλα είναι στο πρόγραμμα. 

Στο Κέντρο της Γης, η λογική είναι μυρίζω, αισθάνομαι, παρατηρώ...

Όταν μας κάλεσαν φίλοι για να πάμε παρέα, στην πρώτη επίσημη ημέρα λειτουργίας, στο Κέντρο της Γης, ενθουσιάστηκα. Ίσως περισσότερο ακόμη και από τα παιδιά. Ακολουθώντας την Αττική Οδό με προορισμό το Ίλιον, βρεθήκαμε μέσα σε λίγη ώρα στον... παράδεισο, ένα μέρος που δεν φαντάζεσαι ότι υπάρχει στην Αθήνα. Στο συγκρότημα των διατηρητέων κτιρίων ενός μνημείου της νεότερης αρχιτεκτονικής, του Κτήματος Βασιλίσσης, δίπλα στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αντώνης Τρίτσης. 

«Ένα βιωματικό ταξίδι στη ζωή της φύσης, για τα παιδιά της πόλης», είναι η φράση-κλειδί στο πράσινο φυλλάδιο με τον ευφάνταστο χάρτη-απεικόνιση και το λογότυπο για το Κέντρο της Γης. Τι είναι όμως το Κέντρο της Γης; Ενα πρότυπο κέντρο ανοιχτής περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ενημέρωσης, μια όαση στο κέντρο της πόλης. Φανταστείτε έναν περίπατο στην εξοχή, στο άγριο οικοσύστημα, για να δείτε έντομα, άλογα, τον ελαιώνα, λαχανόκηπους, τα δέντρα που μιλάνε, πώς ήταν η γεωργία τον 19ο αιώνα, σκιάχτρα, νούφαρα, οινοποιείο, περιβόλια, μουριές, στέρνα.

Τα παιδιά ρωτούσαν διαρκώς. Έμειναν αρκετή ώρα στους στάβλους με τα άλογα, κρίμα που δεν μπορούσαν να τα αγγίξουν, να τα χαϊδέψουν, να τα πλησιάσουν, αφού όπως μας ενημέρωσαν, είναι αγωνιστικά άλογα, και μπορεί να γίνουν επιθετικά. Πήραμε όλοι δυνάμεις για τη συνέχεια της περιπέτειάς μας στο Κέντρο της Γης, με σπανακόπιτα και ελιές, που ήταν το κολατσιό μας για τα εγκαίνια, και συνεχίσαμε τη βόλτα μας.

Μάθαμε για την Περιβαλλοντική Κοινωνική Νοημοσύνη. Η βιωματική ξενάγηση έχει γίνει για να κατανοήσουμε την αλυσίδα της φύσης, μικροί και μεγάλοι, να τη σεβόμαστε κυρίως. Εκπαιδευτικοί, γεωπόνοι, βιολόγοι και οικολόγοι συνεργάστηκαν για τη διαμόρφωση ειδικών ξεναγήσεων, ύστερα από πρωτοβουλία της νεοσύστατης, ελληνικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης Οργάνωση Γη.

Εμείς ανοίξαμε τον χάρτη μας και ακολουθήσαμε τη διαδρομή από το 1 έως το 12. Στην αρχή, είδαμε ζωντανές αποικίες μυρμηγκιών και μελισσών, ύστερα έναν πύργο που χτίστηκε το 1854 για να γίνει πρότυπο εκπαιδευτικό κέντρο για τη διάδοση νέων μεθόδων καλλιέργειας - τα παιδιά χαμογελούσαν αμήχανα όταν άκουγαν να μιλάνε υπεραιωνόβια δέντρα.

Περάσαμε μια γέφυρα για να γνωρίσουμε το άγριο οικοσύστημα της Αττικής, είδαμε έντομα, λίμνες, δηλητηριώδη φυτά και ύστερα σταθήκαμε στην πέργκολα με τα αναρριχητικά φυτά για να διαβάσουμε φράσεις, που ίσως έχουμε ξεχάσει, και να περάσουμε αρκετή ώρα στο βιολογικό περιβόλι.

Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν την υπομονή να διαβάζουν την ιστορία κάθε εκθέματος στα μουσεία. Στο Κέντρο της Γης, η λογική είναι μυρίζω, αισθάνομαι, παρατηρώ, βγάζω τα δικά μου συμπεράσματα, τα μοιράζομαι με τους άλλους. Στο περιβόλι λοιπόν, με τη συνοδεία κλασικής μουσικής, νιώσαμε ότι βρεθήκαμε σε μιαν άλλη εποχή, τα παιδιά χάιδεψαν τον βασιλικό και τα υπόλοιπα μυρωδικά, εντυπωσιάστηκαν όταν είδαν στην πράξη πόση σημασία έχει το κατάλληλο σάουντρακ για τη φύση.

Θα ήθελαν να σκαλίσουν και το χώμα, να γίνουν μικροί καλλιεργητές, αλλά απ' ό,τι μαθαίνουμε, αυτό γίνεται, στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Λίγο μετά, περάσαμε από τον ελαιώνα, για να δούμε τα μυστικά της καλλιέργειας της ελιάς, πώς η ελιά γίνεται λάδι, σαπούνι, ζωοτροφή, καύσιμη ύλη, και λίγο πιο κάτω μια συλλογή με αυθεντικά γεωργικά εργαλεία και μηχανήματα μιας άλλης εποχής, σαν φυσικό σκηνικό.

Κάπου εδώ άρχισαν οι πρώτες γκρίνιες, «πεινάω, διψάω, κουράστηκα...» Καταλήξαμε στο πωλητήριο, το κατάστημα αναμνηστικών, το βιβλιοπωλείο της Γης. Τα ήθελαν όλα... Βρεθήκαμε να τρώμε παϊδάκια, σε άγνωστη ταβέρνα, σε άγνωστο σημείο, στην Πάρνηθα, να συζητάμε για την εμπειρία μας στο Κέντρο της Γης. Τι κράτησα; Μια φράση. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα». Την επόμενη φορά, ίσως πάμε με ποδήλατο...

Tι γίνεται όταν δεν υπάρχει τζάκι για να φέρει τα δώρα ο Άγιος Βασίλης;

«Κακομοίρη μου, πρόσεξε καλά να μη μου φέρεις αγορίστικο σκέιτμπορντ». Η μεγάλη μου κόρη, αν και ευγενική συνήθως, θέλησε να κάνει τον Άγιο Βασίλη μια χρονιά να γελάσει, γι' αυτό και φρόντισε να τον αποκαλέσει στον φάκελο του γράμματος που του έστειλε «κακομοίρη». Μέσα, ήταν πιο γλυκιά μαζί του. Εύχομαι.

Χριστούγεννα για τα παιδιά σημαίνουν δώρα, μικρά και μεγάλα, ζωντανά ή άψυχα, προγραμματισμένα εγκλήματα. Τα παιδιά που τα έχουν όλα, έχουν ξεσαλώσει. Και δεν φταίνε αυτά... Ο Άγιος Βασίλης έχει ήδη δεχτεί απίστευτες παραγγελίες «για σπάνια αυτοκόλλητα», από σκυλάκια και ντραμς μέχρι βατραχάκια και Hello Kitty. Όποιος έχει το πιο πρωτότυπο, είναι και ο δημοφιλέστερος στο σχολείο. Η ανταλλαγή παίζει τρελά, οι δασκάλες και οι δάσκαλοι φωνάζουν να μην τα κουβαλάνε τα παιδιά στο σχολείο -για ευνόητους λόγους-. Ο Άγιος Βασίλης όμως είναι υποχρεωμένος να υπακούσει. Μάλλον...

Θέλουν όμως και «μία κούκλα που να είναι ίδια με μένα», όπως είναι η American Girl, που μπορεί όμως να παραγγείλει κανείς μόνο από το Ίντερνετ, γιατί έρχεται από την Αμερική. Οπότε μπορεί και να μην προλάβει ο Άγιος Βασίλης. Άλλο παιδάκι ζητάει επίμονα σκυλάκι. «Αλλά πώς θα ταξιδέψει το κουτάβι από τον Βόρειο Πόλο;» του λέει η μαμά του, μήπως και το μεταπείσει.

Τα δικά μου κορίτσια ανησυχούσαν προηγούμενες χρονιές γιατί στο σπίτι δεν έχουμε τζάκι και «από πού θα μπει ο Άγιος Βασίλης»; Κατά τα άλλα, η παραγγελία αλλάζει διαρκώς. Η μικρή επηρεάζεται από τη μεγάλη. Και ό, τι λέει η πρώτη αποκτά ηχώ. «Θέλω κι εγώ σκέιτμπορντ». Για να δούμε. Η αλήθεια είναι ότι καθοδηγούμε σαν γονείς τα παιδιά μας για τις παραγγελίες τους. Δεν θέλουμε ούτε να σπάσουν τα πόδια τους ούτε να μας καταξοδέψουν, ε, δηλαδή, τον Άγιο Βασίλη...

Πάντως ο Αγιος Βασίλης έχει αρχίσει και βαριέται να διαβάζει γράμματα εκεί που είναι με τα ξωτικά του, για κάτι ηλεκτρονικά παιχνίδια, με πρωταγωνιστές τον Μάριο και τον Λουίτζι, κονσόλες, γουί, κάτι τέτοια, που δεν τα πολυκαταλαβαίνει και πιστεύει ότι δεν βοηθούν τα παιδιά να εκτονωθούν.

Οι ροζ πριγκίπισσες μένουν στο ράφι (υπάρχει και σχετική καμπάνια στην Αγγλία), όπως και τα πλαστικά όπλα. Φαίνεται πως από την ηλικία των 5 και ύστερα τα κορίτσια έχουν βαρεθεί τις τιάρες και τα φορέματα με ουρές. Τα αγόρια, τα σπαθιά. Τα δώρα πλέον είναι unisex. Για να ταξιδεύουν express. Και να ανταλάσσονται, χρόνια μετά, χωρίς ενοχές. 

Disneyland: πάρκο ψυγαγωγίας ή ταλαιπωρίας;

«Πήγατε στην Disneyland;» Ακόμη και ο πιλότος στην επιστροφή, στην πτήση Παρίσι-Αθήνα, ρώτησε τις κόρες μου πώς πέρασαν στο εξαιρετικά δημοφιλές πάρκο. Εκείνες είπαν την αλήθεια: «Δεν μας άρεσε καθόλου...».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην Disneyland, η οποία, για κάποιο λόγο, δεν αποκαλείται πλέον Eurodisney. Ήταν η πρώτη με παιδιά. Το Παρίσι, χρόνια τώρα, μοιάζει να πηγαίνει «πακέτο» με τον συγκεκριμένο προορισμό. Μέναμε στο Παρίσι και επιλέξαμε να πάμε μια καθημερινή, στο Μarne la Vallee, για κάτι διαφορετικό. Είχαμε φροντίσει να είμαστε εκεί γύρω στις 10, μόλις ανοίγουν οι πόρτες για να αποφύγουμε τον συνωστισμό...

Πανικός. Βγαίνοντας από το τρένο, ακολουθήσαμε τις ορδές για να στηθούμε στην πρώτη ελικοειδή ουρά στα ταμεία. Έπειτα από μία ώρα, και έχοντας πληρώσει 320 ευρώ (δύο ενήλικες, δύο παιδιά), κατευθυνθήκαμε στο ένα πάρκο. Στο δεύτερο (με τα στούντιο της Ντίσνεϊ) δεν πλησιάσαμε καν.

Οικογένειες, ζευγαράκια, γκρουπ, (ένας παππούς κοιμόταν στο αναπηρικό καροτσάκι έξω από το μεξικάνικο ρεστοράν), περπατούσαν στον ήλιο, με έναν χάρτη στο χέρι, ανάμεσα σε εκατοντάδες παιδικά καρότσια, προς άγνωστη κατεύθυνση. Εμείς, χωρίς να χαζέψουμε ιδιαίτερα, (πριγκίπισσες σε εξωφρενικές τιμές), προλάβαμε μέχρι τις 3 που φύγαμε κλαίγοντας από την κούραση και χοροπηδώντας από ανακούφιση, να μπούμε στις τσαγιέρες, να δούμε τη Σταχτοπούτα, (που φωτογραφιζόταν με τα παιδιά), την κακιά μητριά της Χιονάτης, να ανέβουμε στον Ντάμπο, να φάμε πατάτες με μαγιονέζα, να πετάξουμε στα σκουπίδια πάγο με χρώμα, (δηλαδή γρανίτα), να περπατήσουμε στον λαβύρινθο της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων, στη σπηλιά του Αλαντίν, να αποδράσουμε από την κλειστοφοβική ουρά για το εργαστήρι του Τζεπέτο...

Δεν πήγαμε σε τίποτα εξτρίμ, ούτε καν στο Space Mountain. Δηλαδή φθάναμε απ' έξω, βλέπαμε 65΄ αναμονή και κάναμε μεταβολή. Πάρκο ψυχαγωγίας; Μάλλον ταλαιπωρίας. Τις επόμενες ημέρες πήγαμε στο Jardin du Luxembourg, στο Parc de la Villette, στο Jardin d' Acclimatation. Αριστούργημα. Και η Ντίσνεϊλαντ. Όχι το πιο χαρούμενο μέρος στον κόσμο, αλλά σίγουρα το πιο ακριβό, μελαγχολικό, άναρχο. Διάβασα ότι το πάρκο μπορεί να φιλοξενήσει 50-80.000 άτομα. Εμείς βρεθήκαμε με 100.000. Με 14 εκατ. τουρίστες τον χρόνο, έχει μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από τον πύργο του Αϊφελ ή το Λούβρο. Να πάααατε, να πάααατε...